- عليه السلام - و مىخرامد ميان آن هر دو به سوى بهشت . پس ابن عبّاس اين آيه را خواند و گفت :
« وَ الَّذِينَ آمَنُوا »
علىّ و اصحاب اويند . 398
و ديگر آيهء
يُطْعِمُونَ الطَّعامَ عَلى حُبِّهِ مِسْكِيناً وَ يَتِيماً وَ أَسِيراً إِنَّما نُطْعِمُكُمْ لِوَجْهِ اللَّهِ لا نُرِيدُ مِنْكُمْ جَزاءً وَ لا شُكُوراً
( يعنى : « اطعام مىكنند و طعام مىدهند به سبب دوستى اللّه تعالى - يا با دوستى طعام و احتياج به آن - مسكين و يتيم و اسير را . مىگويند : اطعام نمىكنيم شما را مگر از براى رضاى خداى ، نمىخواهيم از شما مزدى و نه شكر و سپاس كردنى . » )
اين آيه در شأن حضرت امير المؤمنين و فاطمه و حسن و
/ 115 B /
حسين - عليهم السلام - نازل شد . 399
و ديگر آيهء
مِنَ الْمُؤْمِنِينَ رِجالٌ صَدَقُوا ما عاهَدُوا اللَّهَ عَلَيْهِ فَمِنْهُمْ مَنْ قَضى نَحْبَهُ وَ مِنْهُمْ مَنْ يَنْتَظِرُ وَ ما بَدَّلُوا تَبْدِيلًا
( يعنى : « از جملهء مؤمنون مردانى هستند كه راست مىآورند آنچه عهد و پيمان كردهاند با اللّه تعالى بر آن از ثبات قدم در دين و جهاد در راه او تا شهيد شوند . پس بعضى از ايشان به جاى آوردهاند نذر و عهد خود را و شهيد شدند و بعضى انتظار شهادت مىكشند و بدل نكردهاند آن را بدل كردنى . » )
اين آيه در حقّ امير المؤمنين - صلوات اللّه عليه - نازل شد ( يعنى : مراد از
« مَنْ يَنْتَظِرُ »
آن حضرت است . ) 400
و ديگر آيهء
ثُمَّ أَوْرَثْنَا الْكِتابَ الَّذِينَ اصْطَفَيْنا مِنْ عِبادِنا
( يعنى : « از آن ميراث داديم كتاب را به آنانى كه برگزيده بوديم از بندگان خود . » )
از امير المؤمنين - عليه السلام - مروى است كه : « ماييم اين جماعت كه خداى