بحث چهاردهم در بيان حديث توعّد و انذار است بر كسى كه غصب خلافت كند از حضرت امير المؤمنين صلوات اللّه عليه
خوارزمى در كتاب مناقب خود روايت كرده از ابى ذر غفارى - رضى اللّه عنه - كه گفت : شنيدم از حضرت رسول - صلّى اللّه عليه و آله - كه مىفرمود : « من ناصب عليّا الخلافة بعدى فهو كافر و قد حارب اللّه و رسوله ؛ و من شكّ فى علىّ فهو كافر » 317 ( يعنى : « كسى كه عداوت ورزد با علىّ بر سر خلافت بعد از من - يعنى :
انكار كند خلافت آن حضرت را و خواهد كه خود يا ديگرى خليفه شوند - پس آن كافر است و با خدا و رسول محارب است ؛ و كسى كه شك كند در شأن علىّ و خلافت او ، پس او كافر است . » )
و در همان كتاب از حضرت سيّد الساجدين ، علىّ بن الحسين ، زين العابدين - صلوات اللّه عليه - روايت است كه آن حضرت از پدر بزرگوار خود مولانا
/ 98 B /
و مولى الثقلين ، أبا عبد اللّه الحسين روايت فرموده و ايشان از والد ماجد خود أسد اللّه الغالب ، إمام المشارق و المغارب ، أمير المؤمنين علىّ بن ابى طالب - صلوات اللّه عليه - روايت فرموده كه آن حضرت فرمودند كه : شنيدم از حضرت سيّد المرسلين و خاتم النبيّين - صلّى اللّه عليه و آله - كه مىفرمودند كه : « شديد است غضب خدا و غضب من بر كسى كه بريزد خون مرا و اذيّت رساند و آزار دهد مرا دربارهء ذريّت من . » 318
و در همان كتاب روايت كرده از انس كه گفت : در خدمت حضرت رسول بودم . ناگاه چشم مبارك آن حضرت بر امير المؤمنين افتاد كه به خدمت آن