در آن ؛ و مناجات و ادعيهء اوقات شريفه و امكنهء مقدّسه را ؛ و در عبادت به مرتبهاى رسيده بود كه چون متوجّه درگاه احديّت مىشد ، به همگى حواسّ و قلب متوجّه مىبود كه اگر المى به او مىرسيد ، احساس نمىفرمود ، چنان كه خواستند كه پيكان تير از بدن مباركش برآرند ، گذاشتند كه آن حضرت به نماز مشغول شد . پس آن پيكان را برآوردند . 144
و حضرت سيّد الساجدين ، علىّ بن الحسين ، زين العابدين - عليهما السلام - شبانهروزى هزار ركعت نماز مىگزاردند ؛ و چون صحيفهء عبادت جدّ بزرگوار خود را مىخواندند ، مىفرمودند كه : « مرا كجا طاقت عبادت اوست » . 145
و آن حضرت در نهايت تخشّع و تذلّل بودند ؛ و در ركوع و سجود ، بسيار مكث مىفرموده ، طول مىدادند .
روايت است از حضرت موسى بن جعفر - عليهما السلام - كه مىفرمودند كه :
« آيهء كريمهء :
تَراهُمْ رُكَّعاً سُجَّداً يَبْتَغُونَ فَضْلًا مِنَ اللَّهِ وَ رِضْواناً سِيماهُمْ فِي وُجُوهِهِمْ مِنْ أَثَرِ السُّجُودِ
در شأن امير المؤمنين - صلوات اللّه عليه - نازل شده » 146 ( و ترجمهاش اين است كه : مىبينى ايشان را بسيار ركوع و سجودكننده ؛ و مقصود ايشان ، تحصيل فضل اللّه تعالى و رضاى اوست ،
/ 34 A /
و علامت آن ظاهر است در رويهاى ايشان از اثر سجده . )
و ابن عبّاس گفته كه در شأن مرتضى علىّ - عليه السلام - نازل شده آيهء كريمهء
وَ يَقُولُونَ آمَنَّا بِاللَّهِ وَ بِالرَّسُولِ وَ أَطَعْنا
147 ( يعنى : « مىگويند كه ايمان آوردهايم ما به خدا و رسول او ، و فرمانبردارى نموديم ما . » )
و از مجاهد منقول است كه آيهء كريمهء
وَ الَّذِي جاءَ بِالصِّدْقِ وَ صَدَّقَ بِهِ
در