تعرضات مخالفان خويش است : آيت اللّه حاج شيخ باقر محسنى ملايرى ، از قول پدرشان ( آيت اللّه شيخ ابو القاسم ملايرى ) نقل كرد كه : صاحب عروه غروب روز جمعهاى در حرم حضرت امير عليه السّلام مشغول خواندن دعاى سمات بودند . فردى كه داشت سيگار مىكشيد جلو رفت و آتش سيگارش را همينطور پشت گردن آسيد محمد كاظم گذاشت . مرحوم سيد نگاهى به ايشان كردند و هيچچيز نگفتند . . . طولى نكشيد همان دستى كه آتش سيگار را پشت گردن سيد گذاشته بود ، مبتلا به قانقاريا ( شقاقلوس ) گرديد و توسط پزشكان قطع شد !
* تفقد پدرانه نسبت به مشروطهخواهان مستقل و معتدل
افزون بر آنچه گفتيم ، سيد با همهء سرگرانيش نسبت به مشروطهء وارداتى ، از تفقد و التفات پدرانه نسبت به مشروطهخواهان مستقل و متشرّع ( حتى در بحبوحهء كشاكش مشروطه ) دريغ نمىكرد و نامهاى كه از يكى از روحانيون مبارز و مشروطهخواه آذربايجان ( شادروان حاجى شيخ على اصغر آقا ليلاوايى ( قرهباغى ) ، واعظ و ناطق بنام تبريز در صدر مشروطه ) خطاب به مرحوم سيد در دست است ، گواه روشن اين معنى است . متن نامهء مزبور را همراه برخى توضيحات پيرامون وى ، در زير مىآوريم .
ليلاوايى ( يا ليلآبادى ) نامهء زير را در تاريخ 27 محرم ( 1327 قمرى ) خطاب به صاحب عروه نوشته و در آن ، ضمن تشكر از تفقد و التفات سيد نسبت به خويش ، پيشنهاد كرده است كه به منظور رفع تجاوز و تعدّى اجانب و جلوگيرى از سلطهء كفر بر ايران اسلامى ، استعمال كالاهاى روسى تحريم گردد .
شادروان ليلاوايى از ناطقان و واعظان برجستهء تبريز بود و در صدر مشروطه از مشروطهخواهان بلكه از سران جنبش مشروطهخواهى تبريز محسوب مىگشت . در سندى كه جمعى از مشروطهخواهان تبريز در 4 شعبان 1324 ق ، پشت قرآن كريم امضا كرده و پيمان بستند كه تا تحقق كامل آرمانهاى عدالتخواهانهء جنبش مشروطيت از تلاش و فداكارى بازنايستند ، ليلاوايى نيز با عنوان « اقلّ خدّام الشريعة على اصغر قراباغى » ، آن را مهر كرد .
واعظ ليلاوايى عضو انجمن ايالتى تبريز محسوب مىشد « 1 » و در جشن سالگرد مشروطه در تبريز از جملهء ناطقان بود . « 2 » كسروى او را از « پيشروان » مشروطيت در
هامش
( 1 ) . قيام آذربايجان در انقلاب مشروطيت ايران ، كريم طاهرزادهء بهزاد ، ص 149 .
( 2 ) . تاريخ مشروطهء ايران ، كسروى ، ص 415 .