اشتباهات پياپى و تصاعدى عين الدوله ، به گسترش نفوذ جناح مخالف وى ، و پيوستن فقيه بزرگى چون حاج شيخ فضل اللّه نورى به جمع مخالفان انجاميد . شيخ نورى ، خود ، مهمترين عامل روى كار آمدن عين الدوله محسوب مىشد و بخش اعظم روحانيت پايتخت ، چشم به حكم و فرمان او داشتند . بنابراين پيوستن او به جرگهء اپوزيسيون ، كفّه را به سود مخالفان حكومت ، بسيار سنگين كرد . عين الدوله ، اما ، باز هم ناپختگى نمود و با به كار بردن داغ و درفش ( - دستگيرى واعظ مشهور شهر : حاج شيخ محمد سلطان المحققين ، به خون كشيدن تظاهرات معترضانهء مردم ، و خشونت نسبت به متحصنين والامقام مسجد جمعهء تهران : شيخ فضل اللّه و سيدين طباطبايى و بهبهانى ) « آخرين فرصت » را تبديل به « بزرگترين تهديد » عليه خويش كرد ، و با اين خبط بزرگ سياسى ، راه را بر هجرت معترضانهء علماى پايتخت و برخى ديگر از بلاد به قم ( موسوم به مهاجرت كبرا ) گشود ، كه نهايتا عزل وى از صدارت و صدور دستخط شاه مبنى بر تأسيس مجلس شورا را درپى داشت . . .
با بالا گرفتن موج خشونت و سركوب توسط عين الدوله ( بويژه اهانت او و دستگاه استبداديش به علماى بزرگ تهران ) ، صاحب عروه نيز به نفع مخالفان عين الدوله موضع گرفت و با اين عمل ، گام در راه تأييد جنبش عدالتخواهى منتهى به مشروطيت نهاد . . .
فراتر از روش « آزمون - خطا » ! : زمانه و كارنامه سيد يزدى ' صاحب عروة '" ( فارسى ) " — صفحة 341
مساهمون: على ابو الحسنى ( منذر )
ص٣٤١