انقضاء عدتها فهى امرأته » اين است كه اگر قبل از انقضاى عده مرد مسلمان شود زوجه اوست و در اين معنا ظهور دارد بلكه صريح است .
اما اينكه علاوه بر اين بخواهيم از روايت استفاده كنيم كه مدت زمان بين اسلام زن و مرد هم زوجه او بوده ، يعنى قبل از مسلمان شدن زوج هم زن او بوده ( كانت امرأته ) روشن نيست و ناظر به اين معنا نمىباشد .
بنابراين آنچه در جلسه قبل عرض كرديم كه اگر أحد الزوجين مسلمان شد زن بايد عده نگه دارد و اگر دومى در مدت عده مسلمان شد آن عقد صحيح است ، فرض مسأله جايى است كه نفر اول تا آخر عده بر اسلام خودش باقى باشد ، اما اگر قبل از مسلمان شدن نفر دوم ، اولى مرتد شود از فرض روايت خارج است . زيرا در اين صورت صحيح نيست كه گفته شود « هى امرأته » و در حديث هم نيامده كه « كانت امرأته » تا شامل اين فرض هم بشود .
بر اين اساس آنچه صاحب جواهر و شرايع با تمسك به اين روايت در فرضى كه زوج مسلمان شود ، و هنوز عده زوجه تمام نشده مرتد شود و زن هم تا انقضاى عده ايمان نياورد . فرمودهاند : عقد اينها به هم خورده است ، صحيح نيست چون روايت ناظر به مواردى است كه طرف اول بر اسلام خود باقى باشد . با توجه به اينكه سنخيّت بين آن دو موجود است و نكاح مرتد با كافر را هم صحيح مىدانيم ، و دليل عامى هم براى به هم خوردن عقد به مجرد مسلمان شدن يكى از زوجين نداريم تا در موارد شك ، انفساخ عقد را استصحاب كنيم ( اگر در اين موارد استصحاب را جارى بدانيم ) .
بنابراين ، حال كه نتوانستيم براى انفساخ عقد آنها به اين روايات تمسك كنيم و دليل عامى هم نداشتيم ، ممكن است بگوييم همانطور كه در فرضى كه أحد الزوجين مسلمان شود و ديگرى در عده اسلام بياورد اين مسأله مطرح مىشود كه آيا صحت عقد آنها از اول باقى بوده يا اينكه از بين رفته و هنگام اسلام دومى
كتاب النكاح ( فارسى ) — صفحة 5638
مساهمون: السيد موسى الشبيري الزنجاني
ص٥٦٣٨