ساير افراد اين سلسله در هيچ جاى ديگرى ديده نشده است ، گوينده « اخبرنا احمد بن موسى . . . » هم ناشناس است ، پس اين نسخه كه مجهولى آن را از مجهولى ديگر نقل كرده و وى نيز آن را از مجهول سومى نقل كرده چگونه مىتواند قابل اعتماد باشد ؟
از عبارت سند فوق اين مطلب هم استفاده نمىشود كه مجموع اين روايات به صورت كتابى مجتمع از على بن جعفر وارد شده است . بلكه تنها از كتاب راوى خراسانى فوق در سال 281 سخن رفته است ، ممكن است اين شخص در كتاب خود رواياتى را كه به طور پراكنده از على بن حسن علوى از روايات على بن جعفر دريافت داشته ، گرد آورده باشد و اين مجموعه گردآورى شده به نام مسائل على بن جعفر نام گرفته است .
گردآورى روايات پراكنده يك راوى در يك كتاب ، نمونههاى ديگرى هم دارد همچون مسانيد ائمه در سالهاى اخير فراهم آمده است .
بارى با توجه به مجهول بودن راويان اين كتاب و عدم قرائت نسخه كتاب بر مشايخ طايفه نمىتوان در رواياتى كه تنها در اين كتاب آمده و در نقل حميرى در قرب الاسناد يا ديگر مشايخ حديثى همچون كلينى و صدوق و شيخ طوسى نيامده ، به اين كتاب اعتماد ورزيد .
البته منقولات حميرى از كتاب على بن جعفر به نظر ما صحيحه است ، چون هر چند در نسخه آن نوه على بن جعفر ؛ عبد الله بن الحسن واقع شده كه توثيق صريحى ندارد ولى اگر نتوانيم اين راوى را هم توثيق كنيم ضررى نمىرساند ، چون كتاب على بن جعفر به طرق مختلف نقل شده بوده ، و اين كه حميرى در قرب الاسناد طريق عبد الله بن الحسن را برگزيده به دليل موضوع كتاب خود ( قرب الاسناد ) و كم واسطه بودن اين طريق مىباشد . ولى در كتاب مرسوم به مسائل على بن جعفر دليلى در دست نيست كه روايات آن از آن كتاب معروف ثابت الانتساب به على بن جعفر گرفته شده باشد .
كتاب النكاح ( فارسى ) — صفحة 4069
مساهمون: السيد موسى الشبيري الزنجاني
ص٤٠٦٩