روى يك نسخه خاص كه با قرائت و سماع يا لااقل مناوله در طول اعصار و قرون دست به دست گشته و تأييد مشايخ طائفه را به دنبال داشته نقل مىكند ، بلكه طرق وى به مرويات شيخ طوسى ، طرقى است بر اساس اجازه عامه - چنانچه در حال حاضر هم اجازه مشايخ طايفه همچون شيخ آقا بزرگ طهرانى همين گونه است - و هيچ لزومى ندارد كه همراه اين اجازه ، كتابى هم بين استاد و شاگرد رد و بدل شده باشد « 1 » ، بنابراين ، براى اثبات صحت نسخه كتب بايد به روشهاى ديگر توسل جست در مورد اين كتاب هم بايد به طريقى كه در آغاز اين كتاب آمده است توجه نمود .
3 ) نگاهى به طريق آغاز مسائل على بن جعفر
علامه مجلسى در جلد دهم بحار ( ص 249 ) بابى را با عنوان « ما وصل الينا من اخبار على بن جعفر عن اخيه موسى عليه السلام به غير رواية الحميرى . . . » گشوده با اين سند اين احاديث را نقل مىكند : اخبرنا احمد بن موسى بن جعفر بن ابى العبّاس قال حدّثنا أبو جعفر بن يزيد بن النضر الخراسانى من كتابه فى جمادى الآخرة سنة احدى و ثمانين و مائتين قال حدّثنا على بن الحسن بن على بن عمر بن على بن الحسين بن على بن ابى طالب عن على بن جعفر بن محمد عن اخيه موسى بن جعفر « 2 » قال سألتُ ابى جعفر بن محمد عن رجل . . . و سألته عن رجل . . . و همين طور تا آخر با لفظ « سألته » « 3 » روايت نقل مىكند .
نسخه چاپى مسائل على بن جعفر نيز به همين شكل مىباشد .
هيچ يك از افراد واقع در اين سند توثيق نشدهاند ، بلكه به جز على بن الحسن نام
هامش
( 1 ) ( ر . ك . ) ضميمه جزوه
( 2 ) و نيز ر . ك : بحار 80 : 11
( 3 ) ( توضيح بيشتر ) ظاهر بدوى اين عبارت آن است كه اين روايت نيز از سؤالات امام كاظم عليه السلام از پدر بزرگوارشان مىباشد ولى با توجه به نقل قرب الاسناد حميرى و غير آن بايد سؤالات را سؤال على بن جعفر از امام كاظم عليه السلام بدانيم ر . ك . بحار 10 : 291 ، البته در نسخه چاپى عبارت « سألت ابى جعفر بن محمد » را به « سالت اخى موسى بن جعفر » تبديل كردهاند كه ظاهراً از تصرفات اجتهادى نسّاخ است . البته همين حديث نخست نيز در قرب الاسناد : 243 / 963 در ضمن مسائل على بن جعفر از امام كاظم عليه السلام ، آمده است ، به هر حال اين تفاوت در سند خود مؤيّدى است بر بىاعتبارى نسخه فوق و عدم دقت راويان در نقل روايات .