مسأله هم بين عامه و هم بين اماميه مورد اختلاف است ، لذا روايات را بايد در جلسات بعدى بررسى كنيم .
4 ) بحث دوم : از مباحث نظر در خصوص ملازمهء بين حرمت كشف و حرمت نظر و نيز جواز كشف و جواز نظر ،
از فرمايش آقاى داماد و آقاى خوئى استفاده مىشود كه از يك طرف ملازمه است ولى از طرف ديگر ملازمه نيست اگر كشف حرام باشد ، مقدمهاى است براى اينكه مرد او را نبيند ، پس لزوماً نظر هم حرام است ، ولى ملازمه از طرف ديگر ثابت نيست يعنى اگر نظر حرام باشد ، لزوماً كشف حرام نمىباشد و به عبارت ديگر اگر كشف جايز باشد ، لزوماً به معناى جواز نظر نيست ، مثلًا : بر مرد ستر لازم نيست و كشف جايز است ولى بر زنان نظر كردن حرام است به فتواى اكثر علماء .
البته در اين بحث ، تفاوتى بين بيان آقاى داماد و آقاى خوئى وجود دارد .
آقاى خوئى ابتداء ادلهء مجوّزين را نقل مىكند و سپس ادلهء مانعين را ، ولى مرحوم آقاى داماد ابتدا ادلهء مانعين را نقل مىكند چون تقريرات آقاى خوئى بيشتر در دسترس آقايان است ، ما نيز به ترتيب تقريرات آقاى خوئى ، بحث مىكنيم .
فرمايش آقاى داماد : - ملازمه عرفى است نه عقلى
آقاى داماد مطلبى دارند كه قابل بررسى است ، مىفرمايند : ملازمهاى كه بين حرمت كشف و حرمت نظر وجود دارد ملازمه عرفى است نه ملازمه عقلى ، عقلًا مانعى ندارد كه كشف حرام باشد ، ولى نظر جايز باشد ، ولى عرفاً اگر گفتند : شما صورت خود را بپوشانيد ، استفاده مىشود كه ديگران حق ندارند نگاه كنند ، متفاهم عرفى چنين است .
نقد فرمايش آقاى داماد
ولى به نظر مىرسد كه ملازمه ظاهرى با وجوب اقتضائى حكم از هر دو طرف برقرار است ولى با وجوب فعلى حكم از هيچ طرفى ملازمه برقرار نيست .