باشد ؟
و متقابلًا اگر از دليل خارج اثبات شد كه « نظر كردن مرد » حرام است ، ملازمه دارد با اين كه « كشف از ناحيهء زن » هم حرام است ؟ و به عبارت ديگر بين « جواز كشف » و « جواز نظر » هم ملازمه وجود دارد ؟ يا در هيچكدام ملازمهاى وجود ندارد يا بايد قائل به تفصيل شد ، به اين معنا كه لازمهء « حرمت كشف » ، « حرمت نظر » است ولى لازمهء « حرمت نظر » ، حرمت كشف نيست يعنى ممكن است « نظر » حرام باشد ولى كشف جايز باشد .
پنجم : بحث ديگر در همين زمينهاى است كه آيا در فرض ثبوت ملازمه ، ملازمه واقعى است يا ظاهرى ؟
مباحث فوق به تدريج و به طور جداگانه مورد بحث قرار خواهد گرفت .
3 ) تفصيل مباحث نظر بحث اوّل :
آيا تنها وجه و كفين از حرمت نظر به اجنبيه ، استثناست يا اعم است ؟ اين بحث در 2 مرحله انجام مىپذيرد : مرحله اوّل : ( در انحصار استثناء وجه و كفين از حرمت نظر )
از كلمات بسيارى از بزرگان استفاده مىشود كه تنها وجه و كفين استثناء شده و حرمت نظر به ساير مواضع را مسلم دانستهاند چنانچه اگر در بعضى از روايات ، استثناى زائدى در كار بود ، بايد رفع يد كرد .
قائلين به انحصار استثناء وجه و كفين از حرمت نظر
- فخر المحقّقين در « ايضاح » : « كل اجنبية لا يريد نكاحها و لا حاجة الى النظر اليها يحرم النظر الى ما عدالوجه و الكفين منها باجماع علماء الاسلام »
- محقق كركى ره در « جامع المقاصد » : « أما الأجنبية الّتى بلغت صارت به مظنّة الشّهوة و لا حاجة الى نظرها فانه يحرم على البالغ نظر ما عدا وجهها و كفيها اجماعاً »