هم قائل به تسامح باشد ، مىتواند با توجه به رواياتى كه از طرق عامه نقل شده ، تحقق كراهت را اعم بداند .
ب - « حكم نگاه كردن » و مباحث مربوط به آن
1 ) متن عروة مسأله 31 :
« لا يجوز النظر الى الأجنبية و لا للمرأة الى الأجنبي من غير ضرورة و استثنى جماعة الوجه و الكفين فقالوا بالجواز فيهما مع عدم الرّيبة و التّلذذ و قيل بالجواز فيهما مرة و لا يجوز تكرار النظر و الأحوط المنع مطلقاً »
2 ) فهرستى از مباحث در مسأله « نگاه »
اوّل : آيا حكم « حرمت نظر » اختصاص به مردها دارد و فقط مردها مجاز نيستند به اجنبيه نگاه كنند يا زنها را هم شامل مىشود و آنها هم مجاز نيستند به مرد اجنبى نگاه كنند ؟
البته مستثنياتى دارد كه بايد جداگانه مورد بررسى قرار گيرد ؟ خلاصه بحث اين است كه حرمت نظر طرفينى است يا تنها در يك طرف ثابت است ؟
دوم : آيا تنها « وجه و كفين » در بحث نظر به اجنبيه استثناء است يا احياناً مواضع ديگرى هم مستثنى هستند ؟
سوم : در قرآن يك « امر به غض » داريم و يك « نهى از ابداء زينت » ، و البته نهى در دو موضوع و با دو استثناء آمده است .
يكى :
لا يُبْدِينَ زِينَتَهُنَّ إِلَّا ما ظَهَرَ مِنْها
ديگرى :
لا يُبْدِينَ زِينَتَهُنَّ إِلَّا لِبُعُولَتِهِنَّ أَوْ
. . . الى آخر كه طوائفى استثناء شدهاند .
چهارم : بحثى كه در اين زمينه مطرح است ، اين است كه آيا بين « حرمت كشف » و « حرمت نظر » ملازمه است به طورى كه اگر « كشف زينت » حرام بود ، نگاه هم حرام