اطرافيان زنان باشد ، وجود دارد .
6 ) نظر نهائى استاد - مد ظلّه - دربارهء مراد از نسائهن :
هر چند ثبوتاً قول به اينكه نسائهن به معناى ملازمان و همراهان باشد ، اشكالى ندارد و ما احتمال آن را مطرح كرديم ، ولى با توجه به اشكالى كه بر اين قول وارد است و در ادامهء درس تفصيلًا بررسى خواهد شد ، بايد گفت كه در نهايت اين نظريه نيز غير قابل قبول است و همچنانكه پيشتر گفتيم بايد مراد از نسائهن را با توجه به خطاب آيه كه متوجه به مؤمنات مىباشد - زنان مؤمن بدانيم . در نتيجه حكم مذكور در آيه يعنى استثناى از حكم حرمت ابداء زينت شامل مطلق مؤمنات مىشود و به هيچ وجه اختصاص به حرائر يا ارحام يا ملازمين ندارد . اين نظر هم با ظهور اوّلى آيه ميسازد و هم به اشكالاتى كه اقوال ديگر دارند ، از جمله اشكال موجود در توجيه مفهوم ما ملكت ايمانهن ( كه در فصل بعد مىآيد ) ، مبتلا نيست .
ب - اشكالات مشترك وارده بر اقوال سهگانهء مذكور و توجيه « معناى ما مَلَكَتْ أَيْمانُهُنَّ »
در آيه :
1 ) اشكالات مشترك ميان سه قول :
اوّلا : به موجب اين اقوال ، حكم مذكور در آيه يعنى جواز ابداء زينت به افرادى خاص ( حرائر يا ارحام يا ملازمين ) اختصاص مىيابد ، در حالى كه حكم مزبور اختصاصى به اينها ندارد . به بيان ديگر ، بنابر مبانى مذكور غير حرائر يا غير ارحام يا غير ملازمين از نساء داخل در مستثنى منه در آيه مىشوند نه در مستثنا ، و حال آنكه قطعاً چنين نيست كه حكم جواز ابداء زينت تا اين اندازه تضييق داشته باشد و اين حكم شامل تمام مؤمنات مىشود .
ثانياً : لازمهء اين اقوال ( يا لااقل نتيجهاى كه قائلين از تحليل خود مىگيرند ) آن است كه
« ما مَلَكَتْ أَيْمانُهُنَّ »
در آيهء شريفه به معناى خصوص « اماء » باشد ( نه اعم از عبيد و اماء ) ، نتيجهء آن اين مىشود كه اگر مالك مملوكهء زن باشد جواز ابداء براى