1 - زنها موظفند زينتهاى خود را مخفى كنند مگر زينتهاى آشكار ، مراد از زينتهاى ظاهره چيست ؟
2 - زنها زينتهاى خود را آشكار نسازند مگر براى برخى از اصناف ، از جملهء آنها محارم ، نسائهنّ و مماليك و . . . و فعلًا بحث ما در معناى نسائهنّ است .
الف - معناى « نِسائِهِنَّ »
و معناى
ما مَلَكَتْ أَيْمانُهُنَّ
» در آيه شريفه :
1 ) بحث ما در معناى « نِسائِهِنَّ »
است ، آيا جميع نساء مورد نظر است يا صنف خاصى از نساء ؟
قبل از ورود به بحث ، ذكر نكتهاى لازم است و آن اين كه ما مباحث مربوط به عبيد و اماء را به دليل عدم ابتلاء مطرح نمىكنيم و تنها به مقدارى كه جزء مبادى استنباط مباحث مبتلا به باشد ، اكتفا مىكنيم .
عنوان
« ما مَلَكَتْ أَيْمانُهُنَّ »
را در آيهء شريفه ، از آنجا كه در بحث فعلى ما و روشن شدن معناى
« نِسائِهِنَّ »
دخيل است ، به ناچار مورد بحث قرار خواهيم داد .
براى تفسير
« نِسائِهِنَّ »
، ابتدا بايد مبنا در معناى
« ما مَلَكَتْ أَيْمانُهُنَّ »
روشن شود ، زيرا اگر كسى
« ما مَلَكَتْ أَيْمانُهُنَّ »
را در آيهء شريفه مختص « اماء » بداند ، مراد از نسائهن نمىتواند همه زنها باشد و اگر كسى نسائهنّ را بر جميع زنان تفسير كرد ، نمىتواند ما ملكت ايمانهنّ را بر خصوص « اماء » حمل نمايد .
دربارهء « ما مَلَكَتْ أَيْمانُهُنَّ »
دو ديدگاه وجود دارد :
1 - مشهور : مقصود ، خصوص اماء است يعنى زن مجاز نيست مواضع زينت خود را براى غلامش آشكار سازد و استثناء جواز ابداء مختص كنيز است .
2 - مقصود ، اعم از اماء و عبيد است و زن مجاز است مواضع زينت خود را براى غلامان و كنيزان خود هم آشكار سازد .
هر دو قول هم در ميان علماى اماميه وجود دارد و هم در ميان علماى عامّه .