فاصله شود ، پس اگر مانع ازدواج به گونهاى باشد كه در اين فاصله متعارف بين نگاه و ازدواج از بين مىرود ، مثلًا زن در حال احرام است و ساعتى بعد از احرام خارج مىشود ، يا در حال عده ( با ماه ) است ، و زمان عده به زودى سپرى مىگردد ، يا مرد در حال طلاق دادن خواهر زن مىباشد ، يا شوهر زن در محضر آمده و مىخواهد زنش را طلاق داد و مثلًا سردفتر ازدواج و طلاق مىخواهد اين زن را به ازدواج خود در آورد ، و خلاصه در جايى كه مانع در اندك زمانى از ميان مىرود ، به هيچ وجه از تعليل روايات برنمىآيد كه نگاه كردن به زن جايز نيست .
بنابراين بر خلاف كلام صاحب جواهر كه اين شرط را با « لا ريب » تعبير كرده و اشتراط آن را واضح دانسته ، چندان شرط روشنى نيست .
در اينجا مرحوم آقاى خوئى به تناسب موانع ازدواج فعلى بحثى را عنوان كردهاند كه آيا ازدواج با مادر قبل از دخول سبب مىگردد كه در آن حال نتوان دختر وى را به ازدواج در آورد ، همچنان كه ازدواج با خواهر سبب مىشود در آن حال نتوان خواهر وى را گرفت ؟ و آيا جواز نظر متوقف بر اطلاق است يا چون عقد مانع ندارد نگاه كردن هم مانع ندارد ، ايشان در پاسخ اين سؤال ازدواج دختر را صحيح و باعث ابطال ازدواج مادر مىدانند .
« بررسى اين مسأله را در جلسهء آينده خواهيم آورد »
« * و السلام * »
كتاب النكاح ( فارسى ) — صفحه 144
پدیدآورندگان: السيد موسى الشبيري الزنجاني
ص۱۴۴