ابرشهر آفرينيانِ پس از وى را ، اگر بارى
دل از طورِ طرازى ، طرّه اى يا فنّ و فامى خوش
وگر بارى به شهرى چند ، بى آن نامِ خاص ، امروز
دلِ خوش باورانْش از وعده انعامِ عامى خوش
دغل زهّادِ دين كالا ، گر از طاعت به مزدى شاد
جبينْ شان مهرِ تضمينِ قعودى يا قيامى خوش
سگ ، اين دم لا به خو ، قلّاده بوى پوزه بر موزه
اگر سر بآستانِ صاحب از طعمِ طعامى خوش
وگرگ ، آن شعله خون ، آن دودگون ، موئينه پوش آتش
به صيدش - عزّتِ آزادى - و وحشت كنامى خوش
قلندر گر دلش با چارضربِ چار مو خرسند
وسيك از رشتنِ هر موى تا ريسد مسامى خوش
كشيش ار با دمى در وعظها پر جذبه چون ناقوس
كه هر يكشنبه بازارش كند بيش ازدحامى خوش
چو يابد ظلمتِ مطلق ، به گيتى صولتِ ناحق
ننوشد چون زمينِ دق ، ز نور آبى به كامى خوش
شباهنگ ار شود تسكين ، به حَق حَق گفتنِ غمگين
وگر اين هِق هِقِ خونين شمارد التيامى خوش
زبون را گر همان ننگين مدارا با مدارِ جور
ستم را شربتِ خونِ شهيدان در نيامى خوش
اگر موبد ستودن اورمزد و ايزدانش را
به گاثاها سرودن پيشِ آتش با پنامى خوش
منِ سرخورده بى آرزو ، چون ملحدى مسكين
ندارم ديگر از كامِ دو عالم دل به دامى خوش