نامهء صد و دهم 29 / ربيع الثانى / 1330
1 - تواتر مذهب شيعه از ناحيهء ائمهء اهل بيت ؛
2 - تقدم شيعه در تدوين علوم از همان زمان صحابه ؛
3 - نويسندگان شيعه در زمان تابعين و تابعين تابعين .
[ 1 - تواتر مذهب شيعه از ناحيهء ائمهء اهل بيت ؛ ]
1 - افراد آگاه ، بدون هيچ ترديدى مىدانند كه شيعهء اماميّه « 1 » همواره ، در اصول دين و فروع آن ، به عترت پاك رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله وابسته بوده ، و از آنها يك ذرّه هم جدا نشده است . بنابراين رأى و نظر شيعه تابع رأى ائمهء عترت عليهم السّلام است ؛ هم در اصول دين ، هم در فروع دين و هم در ساير علومى كه از قرآن و سنت گرفته مىشود و يا به آنها تعلق دارد . در هيچ يك از اين قسمتها ، جز به ائمهء اهل بيت اعتماد نمىكنند و به ديگرى ، در اين باره ، مراجعه نمىنمايند . بر اين اساس ، آنها به آيين خداوند متدين هستند و به او تقرب مىجويند ، ولى فقط از طريق مذهب اهل بيت . راهى براى انصراف از آنها ، براى خود ، نمىبينند و ديگرى را به جاى آنان هرگز نمىپذيرند . بر همين منوال ، گذشتگان صالح شيعه ادامه دادهاند ، آنها از زمان امام امير مؤمنان ، حسن ، حسين عليهم السّلام و امامان نهگانه از نسل امام حسين عليه السّلام تا هماكنون و اين عصر ، زندگى خويش را بدينگونه سپرى نمودهاند .
هامش
( 1 ) - مجلهء عراقى « الهدى » اين نامه را از اين كتاب گرفته و در دو شمارهء خود ، به نام اين حقير ، عبد الحسين شرف الدين الموسوى ، منتشر كرده است .