نامهء هفتاد و پنجم 17 / صفر / 1330
1 - ام المؤمنين تسليم عاطفه نمىگردد ؛
2 - حسن و قبح عقلى وجود ندارد ؛
3 - كدامين روايت با مدعاى ام المؤمنين ، در تعارض است ؟
محور سخن شما در مورد حديث صريح ام المؤمنين دربارهء عدم وصيت ، دو چيز است ؛
[ 1 - ام المؤمنين تسليم عاطفه نمىگردد ؛ ]
1 - نخست اينكه انحراف او از امام - آنطور كه شما خيال مىكنيد - موجب شده است كه وى وصيت را نفى كند . ولى پاسخ اين است : آنگونه كه از سيره و شرح زندگى وى برمىآيد در نقل حديث از رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله تسليم عاطفه و حب و بغض نمىشده ؛ و اغراضى را مراعات نمىكرده است .
بنابراين در مورد آنچه از رسول خدا نقل مىكند متهم نيست ، خواه آن مطلب به فرد مورد علاقهاش اختصاص داشته باشد يا به كسى كه با او دشمن است ، خدا نكند و حاشا كه اغراض و هوسها بر او چيره شوند ، و او حديثى را از پيامبر صلّى اللّه عليه و آله بدون واقعيت نقل كند و غرض خويشتن را بر حق مقدم دارد .
[ 2 - حسن و قبح عقلى وجود ندارد ؛ ]
2 - ديگر اينكه عقل ، خود به تنهايى - چنانكه شما گمان كردهايد - از تصديق اين حديث امتناع دارد ؛ زيرا مؤداى آن عقلا ممتنع است ؛ چرا كه بر پيامبر جايز نيست دين خداى عز و جل را كه آغاز رشد آن است ، و بندگان خدا را كه تازه به اين آيين گرويدهاند ،