يا موسى ! الموت لا قيك لا محالة فتزوّد زاد من هو على ما يتزوّد وارد .
يا موسى ! ألق كفّيك ذلّا بين يدىّ كما يفعل العبد المستصرخ المتضرّع إلى سيّده ، فانّك إذا فعلت ذلك رحمتك و أنا أكرم القادرين .
يا موسى ! سلني من فضلي و رحمتي فإنّهما بيدي لا يملكهما أحد غيري ، و انظر حيث تسألني كيف رغبتك فيما عندي ، لكلّ عامل جزاء و قد يجزى الكفور بما سعى .
يا موسى ! إذا رأيت الغنى مقبلا فقل ذنب عجّلت عقوبته ، و إذا رأيت الفقر مقبلا فقل مرحبا بشعار الصالحين ، و لا تكن جبّارا ظلوما و لا تكن للظالمين قرينا .
هامش
اى موسى ، ناچار مرگ تو را دريابد ( و دچار آن بشوى ) پس همچون كسى كه بر توشهء خود وارد مىشود زاد و توشه بردار ( قيام بوظائف عبوديت و كوشش در طاعات ، توشهاى است كه سبب نجات و آسايش و مقامات عاليهء اخرويه گردد ) .
اى موسى ، به جهت اظهار خوارى در برابر من دو دست خود را دراز كن ( موقع حاجت خواستن مانند حال قنوت دستهاى خود را به سمت آسمان بلند نما ) چنانچه بندهء زر خريد دادرس خواه زارىكنندهء نسبت بمولاى خود چنين مىكند ، زيرا هر گاه اين عمل را بجا آورى من در بارهء تو ترحم و مهربانى خواهم نمود ، و من با كرم و با بخشش ترين توانايان هستم .
اى موسى ، از فضل و رحمت من در خواست نما كه هر آن دو بدست قدرت من است و بجز من كسى مالك آن نباشد ، و هنگامى كه ( مرا ميخوانى و ) از من چيزى ميخواهى به خود توجه نما و بنگر كه ميل و رغبت و كوششت در آنچه نزد من است ( از اجر و پاداشهاى اعمال ) چگونه است كه براى هر كارگرى جزائى خواهد بود ، و بسا شود كه شخص بسيار كفران و ناسپاسىكننده بسبب سعى و كوشش خود جزا داده شود .
اى موسى ، هر گاه ثروت و مال را ديدى كه به تو روى آورنده است پس بگو گناهى است كه عقوبتش تعجيل شده ، و چون فقر و نيازمندى را به خود روى آورنده ديدى ، پس بگو : خوشا بنشانهء مردمان شايسته ( چون غالبا ثروت و بينيازى موجب طغيان و غفلت و تسهيل وسايل هوس رانى ، و فقر و نيازمندى باعث تواضع و توجه و تضرع بدرگاه خداوند مىشود ) و ظالم و ستمگر و همنشين با ستمگران مباش .