احتسب و من حيث لا أحتسب .
[ الحديث 1541 شعيب عليه السّلام ]
و فيه أيضا : باب « شعيب عليه السّلام » عن أبي عصمة قاضي مرو ، عن أبي جعفر عليه السّلام قال ( في حديث ) إنّ اللّه عز و جل أوحى إلى شعيب النبيّ عليه السّلام : إنّي معذّب من قومك مائة ألف ، أربعين ألفا من شرارهم و ستّين ألفا من خيارهم ، فقال :
يا ربّ ! هؤلاء الأشرار فما بال الأخيار ؟ فأوحى اللّه عز و جل إليه : إنّهم داهنوا أهل المعاصي و لم يغضبوا لغضبي .
[ الحديث 1542 موسى عليه السّلام ]
و فيه أيضا : باب « موسى عليه السّلام » عن عليّ بن عيسى رفعه قال : إنّ موسى عليه السّلام ناجاه اللّه تبارك و تعالى فقال في مناجاته : يا موسى ! لا تطوّل في الدنيا أملك فيقسوا لذلك قلبك و قاسي القلب منّي بعيد ( و الحديث مفصّل و تركنا جملة منها للإختصار و فيه : ) يا موسى ! إجعلني حرزك ، وضع عندي كنزك من الباقيات الصحالحات و
هامش
لى من امرى فرجا و مخرجا و ارزقنى من حيث احتسب و من حيث لا احتسب
، خداوندا فرج و گشايشى و راه نجاتى جهت من قرار بده و مرا از راهى كه گمان ميبرم و از راهى كه اميد ندارم روزى عطا فرما .
( 1 ) 1541 - و نيز در همان كتاب : باب « شعيب عليه السّلام » از ابى عصمه قاضى مرو از حضرت باقر ( ع ) روايت شده كه در ضمن حديثى فرمود : همانا خداى با عزت و جلال بشعيب پيغمبر وحى فرمود كه البته من صد هزار نفر از امت تو را عذاب خواهم نمود چهل هزار از اشرار و بدكاران و شصت هزار از نيكان را ، پس شعيب عرض كرد پروردگارا اين گروه اشرار مستحق و سزاوار عذابند پس جهت عذاب نيكان چيست ؟ خداى با عزت و جلال به او وحى فرمود : همانا نيكوكاران در نصيحت و باز داشتن گناهكاران از اعمال زشتشان سستى و سهل انگارى و سازش نمودند و به جهت غضب من بر ايشان ، غضب و خشم نكردند ( كمترين درجهء نهى از منكر را كه غضب و خشم بر گناهكار است انجام نداند و بدين جهت مستحق عذاب گشتند ) .
( 2 ) 1542 - و نيز در همان كتاب : باب « موسى عليه السّلام » از على بن موسى مرفوعا روايت شده كه گفت همانا خداى تبارك و تعالى با موسى راز گوئى نمود و فرمود : اى موسى ، آرزوى خود را در بارهء امور دنيا طولانى و دراز مگردان كه قلبت بواسطهء آن دچار قساوت مىشود ، و قسى القلب و شخص سنگ دل از رحمت من دور است ( و اين حديث مفصل است و به جهت اختصار قسمتى از آن را ذكر نكرديم و در آن حديث است : ) اى موسى ، مرا خزينهء محكم خود قرار بده و گنجينهات را كه از طاعات و كارهاى