إلّا بالتّسليم للّه جلّ ثناؤه و ترك الإقتراح عليه و الرّضا بما يدبّرهم به ، إنّ أولياء اللّه صبروا على المحن و المكاره صبرا لم يساوهم فيه غيرهم فجازاهم اللّه عزّ و جل عن ذلك بأن أوجب لهم نجح جميع لطلباتهم ، لكنّهم مع ذلك لا يريدون منه إلّا ما يريده لهم
.
[ الحديث 1492 الاعتراف بالذنوب و الندم عليها ]
في مجموعة الورّام : ( أوائل الجزء الاوّل ) إبن فضّال ، عمّن ذكره عن أبي جعفر عليه السّلام قال : لا و اللّه ما أراد اللّه من النّاس إلّا خصلتين : أن يقرّوا له بالنّعم فيزيدهم و بالذّنوب فيغفرها لهم
.
[ الحديث 1493 الاعتراف بالذنوب و الندم عليها ]
و فيه أيضا : ( أوائل الجزء الاوّل ) و عنه ( أي الباقر ) عليه السّلام قال : و اللّه ما ينجو من الذّنب إلّا من أقرّ به .
هامش
و امر اولياء و دوستانش را ( از جهت قرب و ارتباط ) با او ندانستند و نشناختند ، همانا برتبههاى بلند و درجات عاليه نتوان رسيد جز بسبب تسليم بودن نسبت بامر و فرمان خداوند جل ثناؤه ، و واگذاردن درخواست از پيش خود و بدون اذن پروردگار ، و خوشنودى به آنچه كه او جهت ايشان صلاح ميداند و تدبير ميفرمايد ، همانا دوستان خدا بر محنت و ناگواريها صبر و شكيبائى نمودند بآنچنان صبرى كه ديگران با ايشان مساوى و برابر نشدند ، پس خداى با عزت و جلال بعوض آن جزاء و پاداش به آنان عنايت فرمود باينكه رسيدن و نائل گشتن بتمامى حاجات و خواستهها را جهت ايشان واجب و لازم قرار داد ، ليكن با اين حال ايشان از خداوند چيزى و حاجتى جز آنچه را كه او جهت آنان اراده ميفرمايد نميخواهند .
( 1 ) 1492 - در مجموعهء ورام : ( اوائل جزء اول ) از ابن فضال از كسى كه او ( نامش را ) ذكر نمود از حضرت باقر ( ع ) روايت شده كه فرمود : به خدا سوگند خداوند از مردم جز دو خصلت را اراده نفرموده و نخواسته : اقرار و اعتراف ايشان به نعمتهائى كه به آنان عطا فرموده ( و شكر و سپاسگزارى از آنها ) تا خدا نعمتها را بر ايشان زياد و بسيار گرداند و اعتراف ايشان بگناهان خود تا در نتيجه ، گناهان آنان را بيامرزد .
( 2 ) 1493 - و نيز در همان كتاب : ( اوائل جزء اول ) از حضرت باقر ( ع ) روايت شده كه فرمود : به خدا سوگند از ( عقوبت و سزاى ) گناه نجات و رهائى نمييابد جز كسى كه بگناه اقرار نمايد ( لازمهء اقرار بگناه پشيمانى است و پس از ندامت و توبه ، گناه آمرزيده شود ) .