[ الحديث 1238 ]
و فيه أيضا : في ذلك الباب ، عن عبد الرّحيم القصير ، عن أبي عبد اللّه عليه السّلام في حديث قال : الإسلام قبل الإيمان و هو يشارك الإيمان ، فإذا أتى العبد بكبيرة من كبائر المعاصي أو صغيرة من صغائر المعاصي الّتي نهى اللّه عنها كان خارجا من الإيمان و ثابتا عليه اسم الإسلام ، فان تاب و استغفر عاد إلى الإيمان و لم يخرجه إلى الكفر و الجحود و الإستحلال ، فإذا قال للحلال هذا حرام و للحرام هذا حلال و دان بذلك فعندها يكون خارجا من الإيمان و الإسلام إلى الكفر .
[ الحديث 1239 تحريم إضاعة الصّلاة و وجوب المحافظة عليها ]
و فيه أيضا : ( كتاب الصّلاة ) باب « تحريم إضاعة الصّلوة و وجوب المحافظة عليها » عن السّكوني ، عن أبي عبد اللّه عليه السّلام قال : قال رسول اللّه صلّى اللّه عليه و آله : لا يزال الشيطان ذعرا من المؤمن ما حافظ على الصّلوات الخمس لوقتهنّ فاذا ضيّعهنّ تجرّأ عليه فأدخله في العظائم .
هامش
( 1 ) 1238 - و نيز در همان كتاب و باب : از عبد الرحيم قصير از حضرت صادق ( ع ) در حديثى نقل شده كه فرمود : اسلام پيش از ايمانست و آن با ايمان شركت مىكند ( اسلام پيش از ايمان تحقق و وجود يابد و آن با ايمان جمع مىشود زيرا كسى كه مؤمن است البته مسلمان هم هست ولى ممكن است مسلمان باشد و مؤمن نباشد ) پس هر گاه بندهاى گناهى از گناهان كبيره و يا گناهى از گناهان صغيره را كه خداوند از آنها نهى فرموده مرتكب شود از ايمان ( حقيقى ) خارج باشد و اسم اسلام بر او ثابت است ، پس اگر توبه كند و ( از خداوند به جهت گناهش ) طلب آمرزش نمايد ، بر ايمان بازگشت نموده و گناه او را بكفر و انكار و حلال شمردن حرام در نياورده پس هر گاه در بارهء چيزى كه حلال است بگويد اين حرام است و نسبت به حرام بگويد اين حلال است و به آنچه كه گفت عقيدهمند شود پس در اين هنگام از ايمان و اسلام هر دو بيرون رفته و بكفر در آمده است ( كافر گشته ) .
( 2 ) 1239 - و نيز در همان كتاب : ( كتاب الصلاة ) باب تحريم ضايع نمودن نماز و وجوب محافظت و مراقبت بر آن » از سكونى از حضرت صادق ( ع ) روايت شده كه رسول خدا ( ص ) فرمود : هميشه شيطان از مؤمن در دهشت و ترس است مادامى كه بر نمازهاى پنجگانه ( يوميه ) محافظت كند كه آنها را در وقت خود بجا آورد ، پس چون آن نمازها را ضايع گرداند ( در وقت خود اداء ننمايد ) شيطان بر او جرأت ورزد و او را در گناهان بزرگ وارد كند .