عقوبة ، عاقبت فيها آدم عند خطيئته ، و جعلتها ملعونة ، ملعون ما فيها إلّا ما كان فيها لي ، يا موسى ! إنّ عبادى الصالحين زهدوا في الدنيا به قدر علمهم و سائر الخلق رغبوا فيها به قدر جهلهم ، و ما من أحد عظّمها فقرّت عينه فيها ، و لم يحقّرها أحد إلّا انتفع بها
.
[ الحديث 1247 الطمع ]
و فيه أيضا : باب « الطمع » عن سعدان ، عن أبي عبد اللّه عليه السّلام قال : قلت له [ ما ] الّذي يثبت الإيمان في العبد ؟ قال : الورع ، و الّذي يخرجه منه ؟
قال : الطمع .
[ الحديث 1248 في قول الله تعالى لِيَبْلُوَكُمْ أَيُّكُمْ أَحْسَنُ عَمَلًا
]
و فيه أيضا : باب « الاخلاص » عن سفيان بن عيينة ، عن أبي عبد اللّه عليه السّلام في قول اللّه عزّ و جلّ :
لِيَبْلُوَكُمْ أَيُّكُمْ أَحْسَنُ عَمَلًا
، قال : ليس يعني أكثر عملا و لكن أصوبكم عملا ، و إنّما الإصابة خشية اللّه و النيّة الصادقة و الحسنة
هامش
اى موسى ، همانا دنيا خانه ( و محل ) عقوبت و بسزاى عمل رسيدن است ، آدم را در دنيا هنگام گناه و لغزش او عقوبت نمودم ( بواسطهء لغزش از بهشت و نعمتهاى آن محروم گرديد ) و دنيا را از رحمت خود دور قرار دادم ( و نيز ) آنچه كه در آنست از رحمت من دور است جز آنچه كه در آن براى من باشد ، اى موسى ، همانا بندگان صالح و شايستهء من باندازهء دانش خود از دنيا كنارهگيرى كردند و ساير مردم به مقدار جهل و نادانى خويش در آن رغبت نمودند ، و هيچ كس نيست كه دنيا را بزرگ شمرده ( و به آن علاقمند گشته ) پس چشمش در آن روشن شده باشد ( و بآرزوهايش رسيده و دلش شاد شده باشد ) و هيچ كس دنيا را كوچك نشمرده ( فريفته به آن نگرديده ) مگر آنكه به آن سودمند گشته ( چون دنيا نزد او اهميت و ارزش ندارد به آنچه از دنيا به او رسيده سودمند گرديده و هر چه كه از آن محروم گشته موجب غم و اندوهش نبوده ) .
( 1 ) 1247 - و نيز در همان كتاب : باب « طمع » از سعدان روايت شده كه گفت به حضرت صادق ( ع ) عرض كردم چه چيز است كه ايمان را در بنده ثابت ميگرداند ؟ حضرت فرمود :
ورع و پرهيز از گناهان ، و عرض كردم چه چيز است كه ايمان را از او بيرون ميبرد ؟
فرمود : طمع .
( 2 ) 1248 - و نيز در همان كتاب : باب « اخلاص » از سفيان بن عيينه از حضرت صادق ( ع ) روايت شده كه فرمود : در فرمودهء خداوند با عزت و جلال :لِيَبْلُوَكُمْ أَيُّكُمْ أَحْسَنُ عَمَلًا، مقصود بيشتر بودن عمل شخص نيست بلكه مراد درستى و بحقيقت نزديك بودن عمل شماست ، همانا مطابق بودن عمل با واقع ، ترس از خداوند و نيت راست و خالى