رمضان إلى ذلك اليوم إلّا رجل بينه و بين أخيه شحنآء ، فيقول اللّه تعالى : أنظروا هؤلاء حتّى يصطلحوا .
[ الحديث 1219 فيما أوحى اللّه إلى داود عليه السّلام ]
في جواهر السنية : باب « داود عليه السّلام » عن وهب بن منبّة قال : أوحى اللّه إلى داود عليه السّلام يا داود ! من أحبّ حبيبا صدّق قوله و من رضى بحبيب رضى فعله ، و من وثق بحبيب اعتمد عليه ، و من اشتاق إلى حبيب جدّ في السّير إليه ! يا داود ! ذكري للذّاكرين و جنّتي للمطيعين و حبّي للمشتاقين و أنا خاصّة المحبّين .
[ الحديث 1220 فيما أوحى اللّه إلى داود عليه السّلام ]
و فيه أيضا : في ذلك الباب ، عن أبي حمزة قال : أوحى اللّه إلى داود ، إنّه ليس عبد من عبادي يطيعني إلّا أعطيته قبل أن يسألني و استجبت له قبل أن يدعوني .
هامش
و بين برادر دينيش عداوت و دشمنى باشد ، پس خداى تعالى ( بفرشتگان ) ميفرمايد :
آمرزش گناهان و اجر و پاداش آنها را بتاخير اندازيد تا آنكه با يك ديگر آشتى نمايند .
( 1 ) 1219 - در جواهر السنية : باب « حضرت داود عليه السّلام » از وهب بن منبه روايت شده ( چون اين راوى و راويان دو حديث بعد از اين حديث از غير امام روايت نميكنند پس البته حديث از معصوم ( ع ) است ) كه گفت خداوند به حضرت داود ( ع ) وحى فرمود كه اى داود ، كسى كه دوست و رفيقى را دوست بدارد گفتار او را تصديق نمايد ، و كسى كه بدوستى راضى باشد به عمل او راضى خواهد بود ( عمل و رفتارش را مىپسندد ) و هر كه بدوست وثوق و اطمينان داشته باشد ( در امور خود ) بر او اعتماد نمايد ، و كسى كه مشتاق ( ديدار ) دوستى باشد در رفتن بسوى او كوشش مىكند ، اى داود ، ياد نمودن من مختص به كسانى است كه مرا ياد نمايند و بهشت من براى فرمانبرانست و دوستى من مخصوص به كسانى است كه مشتاق من باشند و من مخصوص بدوستداران خود هستم ( مقام محبت برتر از شوق است زيرا شائق فاقد آن چيز است كه طلب مىكند ولى محب واجد است و لذا خود را اختصاص بمحب داده ) .
( 2 ) 1220 - و نيز در همان كتاب و باب : از ابى حمزه روايت شده كه ( امام ع ) فرمود : خداوند به حضرت داود وحى فرمود كه همانا هيچ بندهاى از بندگان من نيست كه مرا اطاعت و فرمانبرى نمايد مگر آنكه حاجت و نيازش را پيش از اينكه از من بخواهد عطا نمايم و پيش از آنكه مرا بخواند ( حاجت ) او را اجابت كنم .