الناس من نفسه .
[ الحديث 705 المؤمن و علاماته و صفاته ]
و فيه أيضا : في ذلك الباب ، عن معروف بن خرّبوذ ، عن أبيجعفر عليه السّلام قال : صلّى أمير المؤمنين عليه السّلام بالناس الصبح بالعراق ، فلمّا انصرف و عظهم فبكى و أبكاهم من خوف اللّه ، ثمّ قال : أما و اللّه لقد عهدت أقواما على عهد خليلي رسول اللّه صلّى اللّه عليه و آله و سلم و إنّهم ليصبحون و يمسون شعثا غبرا خمصا بين أعينهم كركب المعزى ،
يَبِيتُونَ لِرَبِّهِمْ سُجَّداً وَ قِياماً
، يراوحون بين أقدامهم و جباهم ، يناجون ربّهم و يسألونه فكاك رقابهم من النّار ، و اللّه لقد رأيتهم مع هذا و هم خائفون مشفقون .
هامش
ضرر نرساند ) و با مردم اگر نزاع و دشمنى دارد بانصاف رفتار كند و تجاوز از حق و حد نكند .
( 1 ) 705 - و نيز در همان كتاب و باب : از معروف بن خربوذ از حضرت باقر عليه السّلام روايت كرده كه آن حضرت فرمود : امير المؤمنين عليه السّلام نماز صبح را با مردم ( به جماعت ) در عراق ( يعنى كوفه ) خواند و چون از نماز فارغ شد مردم را موعظه و نصيحت فرمود و خود گريست و ايشان را از خوف خداوند بگريه در آورد ، پس فرمود : آگاه باشيد قسم به خدا در زمان دوست و خليل خود پيغمبر خدا صلّى اللَّه عليه و آله گروهى و مردمى را ديدم و شناختم كه ايشان صبح و شام مينمودند در حالى كه ژوليده مو و غبار آلوده و از گرسنگى ( يعنى به زياد روزه گرفتن ) لاغر و باريك شده بودند ، و در پيشانى ايشان ( بواسطهء بسيارى سجود ) پينه بسته بود ، و شب را در حال سجده و قيام ( در نماز ) بروز مىآوردند ، گاهى در قيام و گاهى در سجود بودند ، آن طور كه استراحت مينمودند به زمين گذاردن هر يك از قدمها و پيشانيشان به ديگرى ( يعنى گاهى قدمهاشان بر زمين بود و گاهى پيشانيهاشان ) با پروردگار خود مناجات ميكردند و از او رهائى و آزادى خود را از آتش جهنم درخواست و مسألت مينمودند ، به خدا قسم بتحقيق ايشان را ديدم با اين حالت ( كه عباداتشان به اين درجه بود ) ترسان و خائف از عذاب بودند .بارها از فعل بد نادم شدى * بر سر راه ندامت آمدى
باز ابليست ترا در بر گرفت * نغمهء تلبيس را از سر گرفت
نغمههايش باز هوشت را ربود * سر زدى از حكم سلطان و دود
گر ز خسته گشتن ديگر كسان * كه ز خلق زشت تو هست آن نشان
غافلى غافل ز زخم خود نهاى * تو عذاب خويش و هم بيگانهاى