احد را قرائت مىفرمود ، و با ذكر سلام و سخن گفتن و دستور دادن به چيزى كه احتياج داشت ميان نماز شفع و وتر فاصله مىداد . پس از گزاردن نماز شفع از مصلاى خود خارج نمىشد تا نماز وتر را مىگزاشت ، و در آن پيش از ركوع قنوت مىخواند ، سپس سلام مىداد ، و دو ركعت نماز فجر را اندكى پيش از آن و يا به هنگام طلوع آن و يا پس از آن به جا مىآورد . سپس نماز صبح را كه همان فجر است مىخواند و اين در زمانى بود كه فجر صادق دميده و افق به خوبى روشن شده بود . نمازهاى پيامبر خدا ( ص ) تا زمانى كه از دنيا رفت همينها بوده است . » در كافى و تهذيب « 72 » به سند موثّق از امام صادق ( ع ) روايتى كه نزديك به مضمون روايت فوق است نقل شده جز اين كه پس از نماز ظهر هشت ركعت نماز ذكر شده و در آخر آمده است كه عرض كردم : قربانت شوم ، اگر توانايى نماز بيشترى داشته باشم خداوند مرا به سبب خواندن نماز زياد عذاب خواهد كرد ؟ فرمود : « نه ليكن به سبب ترك سنّت عذاب مىكند » مراد اين است كه سنّت اكتفا بر همين مقدار است ، زيرا پيامبر ( ص ) بيشتر از اين نماز نخوانده است . و كسى كه بر آن چيزى بيفزايد اگر به خاطر عمل به حديث : الصّلاة خير موضوع است عمل او درست و مأجور مىباشد و اگر آن را سنّت بداند و وظيفهاى قرار دهد بدعت پديد آورده و به همين سبب مستحقّ عذاب مىباشد ، و مانند كسانى است كه نماز چاشتگاه مىخوانند ، و نماز شب را در اول شب مقدّم مىدارند و آن را دو بار به جا مىآورند بىآن كه يكى از آنها قضا باشد .
در كافى « 73 » به سند حسن از امام صادق ( ع ) روايت شده كه فرموده است : « پيامبر خدا ( ص ) دو برابر نمازهاى واجب نافله مىخواند و دو برابر روزه واجب روزه مىگرفت » .
و نيز در همان كتاب از آن حضرت روايت است : « از آن بزرگوار در باره آنچه در
هامش
( 72 ) كافى ، ج 3 ، ص 443 ، شماره 5 ، تهذيب ، ج 1 ، ص 134 .
( 73 ) همان ماخذ ، ج 2 ، ص 443 ، شماره 3 و 4 و 6 .