است آمده و در آن اضافه شده است : « چون پيامبر خدا ( ص ) از خواب برمىخاست به اطراف آسمان مىنگريست ، سپس آيات آل عمران را تلاوت مىفرمود :
إِنَّ فِي خَلْقِ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ . . .
سپس مسواك مىكرد و وضو مىگرفت . پس از آن رهسپار مسجد مىشد ، چهار ركعت نماز به جا مىآورد ، و طول ركوع او به اندازه قرائتش و طول سجودش به قدر ركوعش بود ، و ركوع مىكرد تا آن حد كه گفته مىشد : چه وقت سرش را بلند مىكند ، و سجده مىكرد تا آن اندازه كه مىگفتند : كى سرش را برمىدارد ، پس از آن به بستر خواب برمىگشت و به قدرى كه خدا مىخواست مىخوابيد ، سپس بيدار مىشد و مىنشست و همان آيات را مىخواند و به اطراف آسمان مىنگريست . . . » و حديث به همين گونه ادامه داده شده است . « 82 » غزالى مىگويد : پيامبر ( ص ) فرموده است : « هر كس به بستر خواب رود و نيت كند كه چون بيدار شود نماز شب به جا آورد و ليكن بر اثر غلبه خواب تا صبح بيدار نشود آنچه نيت كرده است در نامه عملش نوشته مىشود و خوابش از سوى خداوند به او صدقه است » « 83 »
3 - كسى كه وصيتى دارد بايد نخوابد جز آن كه وصيتش نوشته شده و در نزد او باشد
( 1 ) زيرا از اين كه در خواب جانش گرفته شود ايمن نيست . گفتهاند : هر كس بىوصيت بميرد در برزخ تا فرا رسيدن روز قيامت به او اجازهء سخن گفتن داده نمىشود . مردگان يكديگر را ديدار مىكنند و با هم سخن مىگويند در حالى كه او خاموش است ، آنان به يكديگر مىگويند : اين بيچاره بدون وصيت مرده است . وصيّت مستحبّ است زيرا بيم مرگ ناگهانى وجود دارد ، و مرگ ناگهانى تخفيفى است جز براى كسى كه به سبب گرانبارى او از مظالم آماده مرگ نباشد .
مىگويم : از طريق خاصّه ( شيعه ) كافى از امام صادق ( ع ) روايت كرده كه
هامش
( 82 ) تهذيب ، ج 1 ، ص 231 در ضمن حديث ديگر .
( 83 ) سنن نسائى ، ج 3 ، ص 275 ، ابن ماجه ، شماره 1344 .