كتاب اذكار و دعوات
( 1 ) و اين نهمين كتاب از بخش عبادات المحجّة البيضاء في تهذيب الاحياء است بسم اللّه الرّحمن الرّحيم سپاس ويژهء خداوندى است كه رأفت او فراگير و رحمت او گسترده و شامل است ؛ آن خدايى كه به بندگانى كه ياد او مىكنند با ياد خود از آنها به آنان تلافى مىكند و فرموده است :
فَاذْكُرُونِي أَذْكُرْكُمْ
« 1 » ؛ و نيز آنان را به درخواست و دعا ترغيب مىكند و فرموده است :
ادْعُونِي أَسْتَجِبْ لَكُمْ
« 2 » ؛ و فرمانبردار و گنهكار و دور و نزديك را به درگاه جلال خود راه مىدهد و به برآوردن حاجات و آرزوهاى خود اميدوار مىسازد كه :
فَإِنِّي قَرِيبٌ أُجِيبُ دَعْوَةَ الدَّاعِ إِذا دَعانِ
« 3 » . و درود فراوان بر محمّد مصطفى و خاندان و ياران برگزيده او باد .
امّا بعد ، بايد دانست كه پس از تلاوت كتاب خداوند هيچ عبادتى كه به زبان ادا شود از ذكر خداوند و تقاضاى رفع حاجات از درگاه او به وسيله خواندن دعاهاى مأثور افضل نيست . به همين مناسبت ناگزير بايد نخست فضيلت مطلق ذكر را به اجمال بيان كرد
هامش
( 1 ) بقره / 152 : پس به ياد من باشيد تا به ياد شما باشم .
( 2 ) مؤمن / 60 : مرا بخوانيد تا شما را اجابت كنم .
( 3 ) بقره / 186 : ( بگو ) من نزديكم دعاى دعا كننده را به هنگامى كه مرا مىخواند اجابت مىكنم .