سياهى راه برود ، و در سياهى بخورد و بياشامد . تفسير اين صفات سه گانه مشهور است و گفته شده اين اوصاف از اهل بيت ( ع ) روايت شده است . ديگر اين كه قربانى در شب عرفه به عرفات آورده شده باشد ، و اين كه شتر و گاو قربانى مادّه و اگر گوسفند است نر باشد ، و شتر را ايستاده و در حالى كه ميان پا و زانوى شتر بسته شده باشد قربانى ، و نيزه را از سمت راست بر آن وارد كنند ، و اين كه خود انسان اگر آگاهى دارد حيوان را ذبح كند و گرنه دستش را با دست ذبح كننده همراه سازد .
هنگامى كه از قربانى فارغ شد ، در حالى كه رو به قبله باشد سرش را بتراشد و از موى جلو سر شروع كند و بگويد : أللّهم أعطني بكلّ شعرة نورا يوم القيامة ، و موهاى خود را در منا زير خاك كند ، و چنانچه بخواهد مىتواند موى سرش را كوتاه كند ، ليكن كسى كه حجّ نخستين اوست و ملبّد يعنى آن كه براى جلوگيرى از ژوليدگى مو و پيدايش حشره صمغ يا خطمى در ميان موهايش گذارده شايسته بلكه واجب است سرش را بتراشد .
زمانى كه سرش را تراشيد همه چيز جز بوى خوش و زن بر او حلال مىشود ؛ و هنگامى كه طواف حجّ و سعى ميان صفا و مروه را به جا آورد بوى خوش ، و وقتى طواف نساء را انجام دهد زن بر او حلال مىشود .
بر كسى كه حجّ تمتّع مىگزارد واجب است در روز قربانى يا فرداى آن روز رهسپار مكّه شود تا طواف زيارت و سعى و طواف نساء را به جا آورد و تأخير از آن جايز نيست . ليكن براى كسى كه حجّ مفرده مىگزارد وقت موسّع است و مىتواند اعمال مذكور را به تأخير اندازد .
بر حجّگزار واجب است شبهاى يازدهم و دوازدهم ذى الحجّة را در منا بيتوته كند ، و اگر اين شبها را در جاى ديگر بسر برد بايد در برابر هر شب يك گوسفند قربانى كند ، مگر اين كه در غير آن جا مشغول به عبادت باشد يا آن كه پس از آن نيمهء شب از منا بيرون رود .
راه روشن ترجمه كتاب المحجه البيضاء فى تهذيب الاحياء ( فارسى ) — صفحة 251
مساهمون: الفيض الكاشاني
ص٢٥١