أللّهم بك وثقت و عليك توكّلت فنعم الربّ أنت و نعم المولى و نعم النّصير .
حيوان قربانى خود را اگر شتر يا گاو و گوسفند است خريدارى كن و اگر نه قوچ نر فربهى ، و اگر آن را نيافتى گوسفند اختهاى و اگر آن را نيز نيافتى بز نرى و اگر اين را هم نيابى آنچه را ميسّر تو است قربانى كن و شعائر الهى را بزرگ شمار
فَإِنَّها مِنْ تَقْوَى الْقُلُوبِ .
و نبايد پوست يا قلاده يا بخش مهمّ آن را به قصّاب دهى بلكه همه آن را صدقه ده و از دادن چيزى از آن به قصّاب خوددارى كن .
هنگامى كه قربانى خود را خريدارى كردى رو به قبله او را نحر يا ذبح كن و بگو :
وجّهت وجهى للّذي فطر السّماوات و الأرض حنيفا مسلما و ما أنا من المشركين ، إنّ صلاتي و نسكي و محياي و مماتي للّه ربّ العالمين لا شريك له و بذلك أمرت و أنا من المسلمين ، أللّهمّ منك و لك بسم اللّه و اللّه أكبر ، أللّهم تقبّل منّى .
پس از آن قربانى را ذبح كن و سر او را تا نمرده و سرد نشده جدا مكن ؛ سپس از آن بخور و صدقه بده و به هر كس كه بخواهى اهداء كن .
مىگويم : قربانى كمتر از يك رأس كافى نيست مگر به هنگام ضرورت ، و قربانى كردن يك گاو از سوى پنج نفر چنانچه همخوراك باشند مجزى است . در خبر صحيح آمده كه قربانى اگر غير از گوسفند است بايد ثنّى باشد و در گوسفند كافى است كه دو ساله باشد . شتر ثنّى آن است كه وارد ششمين سال عمر خود ، و در غير شتر داخل سوّمين سال و به قولى دوّمين سال خود شده باشد . و نيز بايد حيوان قربانى كامل و بىنقص باشد و چنانچه كور يا لنگ و يا گوش بريده باشد كافى نخواهد بود ، مگر آن كه گوشش شكافته و يا سوراخ شده و چيزى از آن تلف نشده باشد .
در الفقيه آمده پيامبر ( ص ) فرموده است : « حيوان لنگ ، كور كه لنگى و كورى آنها آشكار است و نيز حيوان لاغر ، گر ، گوش بريده و شكسته شاخ را قربانى نكنيد . » « 28 » مستحبّ است حيوان قربانى فربه باشد و چنان كه در اخبار آمده در سياهى بيند ، در
هامش
( 28 ) همان مأخذ ، ص 273 ، شماره 7 .