موسى بن جعفر ( ع ) فرموده است : « فقيهى كه يتيمى از يتيمانى را كه دستشان از ما كوتاه و از ديدار ما محرومند نجات دهد ، و آنچه را از تعاليم ما نياز دارد به او بياموزد ، همين يك فقيه براى شيطان از هزار عابد سختتر است ، زيرا عابد تنها براى نجات خويشتن مىكوشد ، و فقيه علاوه بر نفس خويش ، بندگان خدا را اعمّ از زن و مرد در نظر دارد تا آنها را از چنگ ابليس و يارانش برهاند ، از اين رو او از هزار هزار مرد عابد و هزار هزار زن عبادت كننده برتر است . » علىّ بن موسى ( ع ) فرموده است : « روز قيامت به عابد گفته مىشود : تو چه مرد خوبى بودهاى . تلاش تو نجات دادن خودت بود ، و زحمت خود را از مردم بازداشتى ، اينك به بهشت وارد شو . آگاه باشيد فقيه كسى است كه خير خود را به مردم برساند ، و آنان را از دست دشمنانشان برهاند ، و نعمتهاى بهشت خدا را براى آنان ذخيره سازد ، و خشنودى خدا را براى آنها به دست آورد . به فقيه گفته مىشود اى كفيل يتيمان آل محمّد ( ص ) ، اى هدايت كنندهء دوستان و پيروان ضعيف آنها بر جاى خود باش و براى هر كسى كه از تو دانشى فرا گرفته و چيزى آموخته شفاعت كن . فقيه مىايستد ، و به همراه او گروه گروه وارد بهشت مىشوند و امام ( ع ) واژهء گروه ( فئام ) را ده بار تكرار ، و فرمود : اينان كسانى هستند كه از او دانش فرا گرفته ، و از دانش آموزان او دانش اندوخته ، و به همين گونه تا روز قيامت از علوم او بهره بردهاند » ، اكنون بنگريد ميان مقام فقيه و منزلت عابد چقدر تفاوت است .
محمّد بن علىّ ( ع ) فرموده است : « كسى كه يتيمان آل محمّد ( ص ) را كفالت كند ، يتيمانى كه از امام خود جدا شده ، و در وادى جهالت سرگردان گشته ، و در دست شيطانهاى خود و دشمنان ناصبى ما اسير شدهاند ، از دست اينان نجات دهد و از حيرت و سرگردانى برهاند ، و شيطانها را با ردّ وسوسههاى آنها مقهور كند ، و با تمسّك به حجّتهاى پروردگار و دلايل امامان خويش دشمنان ما را مغلوب سازد ، در پيشگاه خداوند نسبت به عابدان از والاترين موقعيّتها و بيشترين برتريها برخوردار خواهد شد ، فضيلتى بيش از برترى
راه روشن ترجمه كتاب المحجه البيضاء فى تهذيب الاحياء ( فارسى ) — صفحة 99
مساهمون: الفيض الكاشاني
ص٩٩