آسمان بر زمين ، و برترى عرش و كرسى و حجابها بر آسمان ؛ آرى تفاوت او با عابد مانند تفاوت ماه شب چهارده بر مخفىترين ستارگان آسمان است . » علىّ بن محمّد ( ع ) فرموده است : « اگر پس از غيبت قائم ما ( ع ) دانشمندانى باقى نبودند كه مردم را به سوى خدا دعوت و آنان را رهبرى و با تمسّك به حجّتهاى الهى از دين پاسدارى كنند ، و بندگان ضعيف خداوند را از دامهاى شيطان و يارانش ، و از كمند دشمنان ناصبى ما برهانند ، هيچ كسى در روى زمين باقى نمىماند مگر اين كه از دين خدا برگشته و مرتّد شده باشد . آرى آنانى كه زمام دلهاى ضعفاى شيعه را به دست مىگيرند ، مانند ناخداى كشتى كه سكّان آن را در اختيار مىگيرد ، در نزد خداوند از همه كس برترند . » حسن بن على ( ع ) فرموده است : « عالمان شيعهء ما كه دوستان مستضعف و معتقدان به ولايت و امامت ما را سرپرستى مىكنند ، روز رستاخيز در حالى وارد عرصه محشر مىشوند كه از ديهيم آنها نور مىدرخشد . آنها هر كدام تاجى درخشان بر سر دارند كه انوار آن در عرصهء قيامت تا مسافت سيصد هزار سال راه پراكنده مىشود ، و شعاع تابش اين ديهيمها سر تا سر عرصهء محشر را فرا مىگيرد . در آن روز هر يتيمى كه اين عالمان او را كفالت كرده ، و از فضاى تيرهء جهل و نادانى و وادى حيرت و سرگشتگى رهانيدهاند ، به بخشى از انوار آنها چنگ مىزند . اين انوار او را بالا مىبرند ، و روبروى بهشت قرار مىدهند .
سپس آنها را در منازلى كه در همسايگى استادان و معلّمانشان برايشان آماده شده ، و در محضر امامانى كه براى آنها دعوت مىكردند فرود مىآورند و در اين هنگام شعاع اين ديهيمها به هر ناصبى يا دشمن اهل بيت ( ع ) برسد چشمانش كور ، گوشهايش كر و زبانش لال مىشود ، و به آتشى سختتر از لهيب دوزخ مبدّل مىگردد ، سپس آنها را بلند كرده ، به سوى خازنان جهنّم پرتاب مىكند و خازنان آنها را به درون دوزخ مىافكنند . » « 138 »
هامش
( 138 ) منية المريد ، ص 9 ، به نقل از تفسير منسوب به امام عسكرى ( ع ) .