باب دوّم در چگونگى اعمال ظاهرى نماز
( 1 ) مىگويم : ما اين اعمال را بر طبق طريقهء اهل بيت ( ع ) ذكر مىكنيم ، و مىگوييم : هنگامى كه نمازگزار از طهارت و بر طرف كردن نجاست از بدن و لباس و محل سجده و حتى از همهء مكان نماز خود فارغ شد ، و همچنين كار پوشانيدن عورت و نيز پوشانيدن از ناف تا زانو را به چيزى كه پوشيدن آن در نماز جايز است به انجام رسانيد - يعنى به چيزى كه ابريشم خالص و پوست مرده و پوست حيوان حرامگوشت و از مو و كرك آنها جز آنچه استثنا شده است نباشد - بايد با وقار و خشوع رو به قبله اعمّ از خود قبله يا در جهت آن بايستد ، در حالى كه دستها را بر رانها برابر دو زانو قرار دهد ، و ميان دو پاى خود را به اندازهء سه انگشت گشوده تا يك وجب باز كند ، و همهء انگشتان پاهايش رو به قبله باشد ، شانههايش را فرو هشته ، و پشتش را راست نگه دارد ، و به محلّ سجدهاش نظر دوزد ، و جز بر جايگاه نمازش ديده نيفكند ، و چشمان را متوجّه آسمان نكند ؛ اگر نمازگزار ديگرى در جلو او نيست نزديك ديوار بايستد ، يا در پيش روى خود چيزى قرار دهد ، و يا خطّى بر زمين كشد تا از نظر كسانى كه از جلوى روى او مىگذرند جدا و مستور ، و ميدان ديد او محدود باشد ، و بدين وسيله از پراكندگى حواس جلوگيرى به عمل آيد . امام صادق ( ع ) فرموده است : چيزى نماز را قطع نمىكند ، نه سگ ، نه الاغ و نه زن و ليكن در جلو خود چيزى را حايل قرار دهيد . « 1 » بارى هنگامى كه نمازگزار به پا خاست ، و رو به قبله كرد و آمادهء اقامهء نماز شد بايد نيّت كند ، به اين صورت كه در دل قصد كند به اين كه مثلا نماز ظهر را
هامش
( 1 ) كافى ، ج 3 ، ص 297 ؛ تهذيب ، ج 1 ، ص 228 .