را بيامرز ، خداوندا بر او رحم فرما » ، و اين دعا تا هنگامى است كه حدث از او سر نزده و از مسجد بيرون نرفته باشد . « 124 » و نيز فرموده است : « كسى كه با مسجد انس گيرد خداوند با او انس مىگيرد . » « 125 » و نيز : « هر گاه مشاهده كنيد كسى به مسجد خو گرفته به ايمان او گواهى دهيد . » « 126 » و نيز : « در آخر الزّمان مردمى از امّتم به مساجد مىآيند و حلقهوار مىنشينند ، ذكر آنها دنيا و محبّت دنياست ، با آنها ننشينيد كه خدا به آنها نيازى ندارد . » « 127 » علىّ بن ابى طالب ( ع ) فرموده است : هنگامى كه بنده مىميرد مصلّاى او در زمين و مسير بالا رفتن عمل او به آسمان بر او مىگريند ؛ سپس اين آيه را خواند :
فَما بَكَتْ عَلَيْهِمُ السَّماءُ وَ الْأَرْضُ وَ ما كانُوا مُنْظَرِينَ
« 128 » ابن عبّاس گفته است : زمين چهل روز بر او مىگريد . » « 129 » گفته شده : زمين در روز قيامت بر نماز او شهادت مىدهد . و گفتهاند : هر گروهى كه در منزلى فرود آيند ، آن منزل يا بر ايشان دعا مىكند و يا لعنت مىفرستد .
هامش
( 124 ) مصابيح ، بغوى ، ج 1 ، ص 48 ؛ سنن ، نسائى ، ج 2 ، ص 55 .
( 125 ) الاوسط ، طبرانى و در سند آن ابن لهيعه است كه وى توثيق نشده است چنان كه در مجمع الزوائد ، ج 2 ، ص 123 آمده است .
( 126 ) ترمذى ، ج 11 ، ص 237 ؛ مسند ، احمد ، ج 3 ، ص 76 .
( 127 ) الكبير ، طبرانى ، در سلسله راويان آن بزيع ابو الخليل است كه نسبت جعل حديث به وى داده شده است ؛ مجمع الزوائد ، ج 2 ، ص 24 .
( 128 ) ابن المبارك ، عبد بن حميد ، ابن ابى الدّنيا ، ابن منذر از طريق مسيّب بن رافع ، الدّر المنثور ، ج 6 ، ص 31 ؛ دخان / 23 : نه آسمان بر آنها گريست و نه زمين و نه به آنها مهلتى داده شد .
( 129 ) حاكم و ابن ابى الدنيا ، الدّر المنثور ، ج 6 ، ص 31 .