غزّالى مىگويد : « زمانى كه فرد از وضو فراغت يافت و عزم بر نماز كرد ، بايد به ياد آورد كه او ظاهر خود را كه در معرض ديد مردم است پاكيزه ساخته ، و سزاوار است شرم كند از اين كه بدون طهارت دادن دل كه مورد نظر پروردگار است به مناجات و راز و نياز گفتن با او رو آورد ، و به يقين بداند كه طهارت دل تنها به وسيلهء توبه و تهى كردن آن از اخلاق نكوهيده است . آن كه بر طهارت ظاهر بسنده كند مانند كسى است كه پادشاهى را به خانهاش دعوت كند و در حالى كه خانهاش پر از كثافات است به گچكارى در بيرون خانه بپردازد ، چقدر سزاوار است كه چنين شخصى مورد خشم پادشاه و در معرض نابودى قرار گيرد .
پايان گفتار غزّالى .
ما به زودى در اين باب سخنان ديگرى از علماى خود نقل خواهيم كرد .
بيان فضيلت وضو
( 1 ) از پيامبر ( ص ) روايت است : « كسى كه وضو گيرد و آن را كامل به جا آورد ، و با آن دو ركعت نماز گزارد كه در آن از دنيا با خود سخن نگويد ، از گناهان خويش مانند روزى كه از مادر زاييده شده است بيرون مىآيد » و در الفاظ ديگرى آمده كه « . . . در آن دو ركعت سهو نكند گناهان گذشتهاش آمرزيده مىشود » « 70 » .
و نيز آن حضرت فرموده است : « آيا خبر ندهم شما را از چيزى كه خداوند به آن خطاهاى شما را مىآمرزد ، و مرتبهء شما را بالا مىبرد ؟ و آن در ناگواريها وضو را كامل به جا آوردن ، و در راه مساجد گام برداشتن ، و بعد از هر نماز در انتظار نماز ديگر بودن است ، و اين رباط شماست . » « 71 »
هامش
( 70 ) مسند ، احمد ، ج 4 ، ص 117 و 112 ؛ فى الزّهد و الرّقائق ، ابن مبارك ؛ لبّ الالباب ، راوندى ؛ مستدرك الوسائل ج 1 ، ص 52 .
( 71 ) امالى ، صدوق ، ص 194 با تغيير جزئى ؛ دعائم الاسلام با همين الفاظ ؛ مستدرك الوسائل ، ج 1 ، ص 51 . ( رباط به معناى مرزدارى و نيز مواظبت در كار است . لسان العرب . - م . )