5 - ميته يعنى مردهء جانداران بجز مردهء حشرات از قبيل پشه و ساس .
6 - هر مايع مست كننده اعمّ از شراب و غير آن بنا بر مشهور و اقوى .
7 - فقّاع ( آب جو ) هر چند مست نكند ، زيرا شراب به آن گفته مىشود ، و بعضى آب انگور را هر چند بر اثر آفتاب به جوش آيد ، پيش از آن كه دو ثلث آن از ميان برود به شراب ملحق كردهاند ، ليكن اين مطلب ثابت نشده است .
8 و 9 - سگ و خوك غير آبى ، و قول ابن ادريس كه نجاست را در مورد آنها تعميم داده ضعيف مىباشد .
10 - كافر هر چند به شهادتين ( شهادت به يگانگى خدا و رسالت پيامبر ( ص ) اقرار كند ، مانند خوارج ، نواصب ، مجسّمه و غلاة بنا بر مشهور .
گروهى از فقيهان به استناد اخبار صحيحى كه در اين باره وارد شده به طهارت نيم خورده اهل كتاب ( يهود ، نصارا و مجوس ) رأى دادهاند ، ليكن بعضى آن اخبار را حمل بر تقيّه كردهاند . شيخ ابو جعفر ( طوسى ) به نجاست مجبّره ، سيد مرتضى به نجاست مخالفان ، ابن جنيد به نجاست مذى « 10 » و شير كنيز ، شيخ مفيد به نجاست عرق جنب از حرام و عرق شتر نجاست خوار و نجاست موش و مارمولك ، ابو الصّلاح به نجاست روباه و خرگوش ، سلّار به نجاست مسوخات حكم كردهاند ؛ ليكن همهء اينها احكامى شاذّ و نادر است .
و هر چيزى جز آنچه ذكر شد مادام كه در حال رطوبت با نجاست تماس نداشته پاك است هر چند از فضولات بدن باشد مانند عرق ، آب دهان ، آب بينى ، قى ، چرك ، ودي و وذي « 11 » و جز اينها باشد ؛ همچنين خون و منى غير ذيروح كه خون جهنده ندارد مانند پشه و شپش ، و نيز بول و غايط حيواناتى كه خوردن گوشت آنها حلال است پاك ، و از قاطر و الاغ و ديگر چهارپايان مكروه مىباشد ، و نيز مدفوع مرغ ، پس ماندهء غذاى مردارخوار ، پسماندهء
هامش
( 10 ) مذى آبى است كه در وقت ملاعبه از مرد خارج مىشود ( فرهنگ نفيسى ) . - م .
( 11 ) ودي آب غليظ سفيدى است كه پس از بول خارج مىشود ، وذي آبى است كه پس از انزال منى بيرون مىآيد ( فرهنگ نفيسى ) . - م .