مراد اين نيست كه ميان آنها اختلافى وجود داشته است ، زيرا اقوال و افعال آنها همه يكى است . بنابراين روشن شد كه فرقه ناجيه از اين امّت تنها گروهى است كه به ريسمان محكم قرآن و اهل بيت ( ع ) كه كشتى نجاتند تمسّك جستهاند و پيرو و دوستدار آنها بوده ، و در علم و عمل بر طريق آنها گام برداشته ، و اعتقادات دينى و اعمال شرعى خود را از آنها فرا گرفتهاند ، چرا كه حقّ در همه حال با آنها و در آنهاست و اهل خانه به آنچه در خانه است داناترند .
امّا آنچه دربارهء اختلاف امّت روايت شده است معناى ديگرى دارد ، و مؤيّد اين است آنچه شيخ طبرسى در كتاب احتجاج « 42 » خود از عبد المؤمن انصارى روايت كرده كه گفته است : به ابى عبد الله ( ع ) عرض كردم : دستهاى روايت مىكنند كه پيامبر ( ص ) فرموده است : « اختلاف امّتم رحمت است . » فرمود :
« راست گفتهاند ؛ عرض كردم : اگر اختلاف آنها رحمت است ، پس اجتماع آنها عذاب مىباشد ؟ فرمود : مقصود اين نيست كه شما و آنها عقيده داريد ، بلكه منظور آن حضرت قول خداوند متعال مىباشد كه فرموده :
فَلَوْ لا نَفَرَ مِنْ كُلِّ فِرْقَةٍ مِنْهُمْ طائِفَةٌ لِيَتَفَقَّهُوا فِي الدِّينِ وَ لِيُنْذِرُوا قَوْمَهُمْ إِذا رَجَعُوا إِلَيْهِمْ لَعَلَّهُمْ يَحْذَرُونَ
« 43 » و دستور داده است تا به سوى پيامبر خدا ( ص ) كوچ ، و نزد آن حضرت رفت و آمد كنند ، و دانش بياموزند ، سپس به سوى قوم خود بازگشته ، آنها را آموزش دهند ، بنابراين منظور آمد و شد در شهرهاست ، نه اختلاف در دين ، چه دين يك چيز بيش نيست . » سرور ما امام صادق ( ع ) فرموده است : « هر علمى از اين خانه بيرون نيامده باطل است ، و با دست اشاره به خانه خود كرد ، و به يكى از اصحابش فرمود : اگر علم صحيح را خواهانى آن را از اهل بيت پيامبر ( ص ) فراگير ، چه آن را ما
هامش
( 42 ) ص 194 ، چاپ نجف و ص 186 چاپ تهران ؛ معانى الاخبار ، صدوق ، ص 157 .
( 43 ) توبه / 122 : چرا از هر گروهى طايفهاى از آنان كوچ نمىكند تا در دين آگاهى پيدا كنند و به هنگام بازگشت به سوى قوم خود آنها را هشدار دهند ، شايد ( از مخالفت اوامر پروردگار ) بترسند و بر حذر باشند .