بيت « 1 » [ 7 پ ]
بدست ما چو ازين حل و عقد چيزى نيست * بعيش ناخوش و خوش گر رضا دهيم رواست
كه زير گنبد خضرا چنان توان بودن * كه اقتضاى قضاهاى گنبد خضراست
و هرچه از آن به تو خواهد رسيد غيرى را منع و رفع و تبديل و تحويل آن ممكن نباشد ، و اگر چيزى از آن از تو فايت گشت رد و صرف آن ممتنع و نامستطاع تواند بود ، و الفايت لا يستدرك .
( 7 ) اى پسر ! جهت احراز ذخيرهء آخرت ، و اكتناز « 2 » سرمايهء سعادت ، و اصلاح آنچه مقصد و مقصود و ميعاد و موعود تست ، از كار معاد كه همگنان را بلوغ آن ضرورى است ، و وصول آن ناگزير ، از ايام عمر خويش اوقاتى موقت و ساعتى معين كن ، تا حق و حظ خويش از زاد معاد و سعادت آخرت حاصل كنى ، و حاجت خود را از آن بيابى ، [ كه بعد از توقيت و تعيين اين مدت مذكور ، از روزگار تو چندان باقى ماند ، ] كه در آن بحاجات [ 8 ر ] و مصالح دنياوى و اصلاح و تلافى امور معاش برسى ، چنان كه نص قرآن است ،
وَ ابْتَغِ فِيما آتاكَ اللَّهُ الدَّارَ الْآخِرَةَ وَ لا تَنْسَ نَصِيبَكَ مِنَ الدُّنْيا وَ أَحْسِنْ كَما أَحْسَنَ اللَّهُ إِلَيْكَ
!
( 8 ) اى پسر ! تفقد كارها و مصالح خود واجب شناس ، و در مهمات اهمال « 3 »
هامش
( 1 ) - خ : شعر .
( 2 ) - خ : اكثار .
( 3 ) - خ : امهال .