است به علت اينكه اگر علاقه مجاز مشابهت باشد آن را استعاره گويند و اگر ساير علاقات باشد آن را مجازات مرسل خوانند ، و اين در نزد علماى بيان است و اما اصوليين استعاره را بر هر مجازى اطلاق مىكنند .
و كنايه عبارت است از لفظى كه از كن اراده شود لازم معنى آن با جواز اراده اصل معنى .
و استعاره به اعتبارات مختلفه به چند قسم منقسم مىشود :
وفاقيه ، وعناديه ، و تهكميه ، و تمليحيه ، و أصليه ، و تبعيه ، و عاميه ، و خاصيه ، و مطلقه ، و مرشحه - و تشريحيه نيز گويند - ، و مجرده ، و مرشحهء مجرده ، و مصرحة ، و مكنيه ، و تمثيليه ، و غير تمثيليه ، و تخييليه - و تحقيقيه ، و غير تحقيقيه .
عبارة فيه إبهام
* فائده :
عبارة فيه إبهام قال العلامة فى نهاية الفروع : لو ترك الاعتدال فى الركوع أو السجود فى صلاة التنفل عمداً لم تبطل صلاته لأنه ليس ركناً فى الفرض فكذا فى النفل انتهى .
و الاشكال فيه أن انتفاء الركنية فى النفل لا ينفى الوجوب فيه كما فى الفرض ، و يمكن الحمل بأن مراده لعل نفى الوجوب فى النافلة بواسطة نفى الركنية إذ كل ما كان ركناً فى الصلاة يكون من الأجزاء الموجبة لانتفاء صدق الاسم فلو كان ركناً لكان شرطاً فى النافلة قطعاً لئلًا ينتفى كونها صلاة و أما إذا لم يكن ركناً فلا يكون دليلًا على وجوبه فى النافلة فتأمل .
من كه ببوى آرزو در چمن هوس شدم * برگ گلى نچيده و زخمى خار و رخس شدم
مرغ بهشت بودم و قهقهه بر فرشته زن * از پى صيد پشهاى همتك سگ مگس شدم