را تزكيه و آنها را به پاكى و پارسايى توصيف كنند .
مزگت پيرا : خادم مسجد .
مزيل : زايلكننده ، پاككننده .
مستعجل : عجلهكننده ، زودگذر .
مستقرّ : محل قرار گرفتن .
مستملى : املا پرسنده ، املا خواهنده .
مسكه : روغن ناگداخته ، چربىيى كه از دوغ يا شير گيرند .
مشيخه : شيخ الاسلام بودن ، عدهاى از شيوخ را گويند كه صاحب كتاب باشند و از آنها احاديثى نقل شده باشد .
مصحف : قرآن .
مصحّف : آنكه كلمهاى را به غلط تلفظ كند .
مصدّر : در صدر قرار داده .
مضغه : قطعهاى از گوشت كه قابل جويدن باشد .
مطنجنه : خورش .
معانقه : دست به گردن هم انداختن .
معاودت : بازگشتن .
معجمه : حرف منقوط ، نقطهدار .
معيل : عائلهدار ، عيالمند .
مغفّل : نادان ، غافل ، سادهلوح .
مقراض : قيچى .
مقمر : ماهتابى .
مكابره : معارضه كردن ، جنگ كردن .
مكاريان : كسانى كه خر و اسب و شتر و جز آنها را كرايه دهند ، خربندگان .
ملتحى : كودك ريش برآورده .
مماطله : تأخير كردن در كارى يا در حق كسى ، معطّل كردن .
منادات : جار زدن ، اعلان .
مناص : گريختن ، گريز .
مناقير : منقارها .
منغّص : تيره ، كدر .
من يزيد : كه زياد مىكند ؟ مزايده ، حراج .
موالى : بندگان .
مؤنت : رنج ، سختى ، دشوارى ، خرج .
موهون : مرد سست .
مهرب : محل فرار ، گريزگاه .
مهين : بزرگترين ، بزرگ .
ميره : معشوق ، فاسق .
ميغ : ابر .
ميقات : وقتكار ، هنگام .
نار : مخفف انار .
ناصبى : آنكه على بن ابى طالب و خاندان او را دشمن دارد .
ناقه : شتر ماده .
نبطى : يكى از عوام الناس ، مردم غير عرب كه عربيت گزيدند .
جوحى ( فارسى ) — صفحة 766
مساهمون: احمد مجاهد
ص٧٦٦