طارمى : دستانداز ، خانهء چوبين .
طويّت : انديشه ، ضمير .
طيره : خشم ، غضب .
عانه : موى زهار .
عتبات : مشاهد متبركه .
عدلين : دو شاهد ، دو گواه .
عدول : جمع عادل ، مردمان صالح براى شهادت در محضر قاضى يا حاكم .
عذار : رخساره ، چهره .
عرين : بيشه ، جاى شير .
عزائم : افسونها ، دعاهايى كه بر بيماران خوانند يا شفا يابند .
عصّار : روغنگير ، روغنگر .
عصافير : گنجشكان .
علج : غيرعرب ، مجوسى .
عليق : خوراك ستوران از كاه و يونجه و علف و غيره .
عما : كورى .
عنود : ستيزهكننده ، ستيزهكار .
عنيد : ستيزهكننده ، سركش .
عنيف : درشت ، سخت .
غائط : مدفوع .
غرزن : ديّوت .
غرّه : ماه نو ، هلال ، شب اول ماه .
غزارت : بسيارى و فراوانى .
غنج : ناز و كرشمه .
غنودن : به خواب رفتن .
غّى : گمراهى .
فرجى : جبّه .
فضيحت : رسوايى ، بدنامى .
قادح : طعنزننده ، عيبكننده .
قح : ساده ، بىآميغ .
قصيل : آنچه سبز بريده شود از كشت ، بوتهء جو نارس كه خوراك چهارپايان است .
قفا : پشت .
قلتبان : ديّوث ، قرمساق .
قلّاش : بىنام و ننگ .
قوّاد : جاكش .
قيادت : قرمساقى ، جاكشى .
كامخ : آب كامه كه از آن نان خورش سازند ، كامه ، پليدى مردم .
كت : تخت .
كتاره : شمشيرى است كوتاه با تيغهء پهن كه هندوان آن را به كار مىبردند .
كلب : سگ .
كنّاس : كسى كه چاه مستراح را پاك كند .
كوره : شهرستان ، ناحيه .
كيله : پيمانه .
كيمخت : پوست كفل اسب و خر كه آن را به نحوى خاص دبّاغت كنند ،
جوحى ( فارسى ) — صفحة 764
مساهمون: احمد مجاهد
ص٧٦٤