ساغرى .
گازر : رختشوى .
گاوريش : احمق و ابله .
گران : كر .
گزر : هويج .
گزمه : شبگرد ، عسس ، پاسبان شب .
گند : خصيه ، بيضه .
لا أسلّم : قبول ندارم .
لاغ : هزل ، ظرافت ، خوشطبعى ، فريب .
لبيب : خردمند .
لت : تپانچه ، سيلى ، چك .
لحيه : ريش .
لصوص : دزدان .
لقيه : يكبار ديدن ، ملاقات .
لم : براى چه .
لوت : طعام لذيذ .
مائده : سفره ، خوردنى .
ماجن : مرد شوخ چشم و بىباك در قول و فعل كه از آنچه مىكند و مىگويد پروا ندارد .
ماحى : محوكننده .
متبرّم : آزرده ، دلتنگ .
متبن : كاهدان .
متوارى : پنهانشونده ، پوشيدهشونده .
مجوّف : آنچه كه داخل آن تهى شده ، ميانتهى .
محتال : حيلهكننده .
محتسب : نهىكننده از امور ممنوع در شرع ، به شمار آورنده .
متناوم : خود را به خوابزننده .
محروق : آتشگرفته ، سوختهشده .
محلّ دين : مهلت وام و دين .
محلّق : محلّ پرواز به بالا و دور زدن .
محن : محنتها ، رنجها ، آزمايشها .
مخلب : چنگال .
مخلص : جاى خلاصى .
مخلّط : آميختهكننده ، فسادكننده ، تخليطكننده ، كسى كه بعض كار را به بعض آميزد و در آن فساد كند .
مداد : هر مادّهاى كه با آن چيز نويسند ، مركّب .
مدبر : عاصى ، نافرمانىكننده .
مدّخر : اندوختهشده .
مدرس : جاى تدريس .
مذبذب : دودل ، مردّد ، دوبههمزن .
مرآت : آينه .
مرده ريگ : آنچه كه از مرده به ارث مانده باشد .
مزعفر : خوراكى كه با زعفران خوشبو و رنگين شده باشد ، زعفرانى .
مزكّى : پاككننده ، آنكه شاهدان عادل
جوحى ( فارسى ) — صفحة 765
مساهمون: احمد مجاهد
ص٧٦٥