خريف : پاييز ، خزان .
خستن : مجروح كردن .
خسران : پدرزن ، پدرشوهر ، مادر زن ، مادرشوهر .
خليدن : فرو رفتن چيزى نوك تيز .
خيل : گروه اسبان ، سپاه ، مريد .
دأب : روش .
داو : دعوى كارى ، ادعاى امرى ، نوبت بازى .
دب : نرم رفتن ، سرايت كردن .
دبّ : خرس .
دبّوس : عمود آهنين ، چوبدستى ستبر كه سر آن كلفت و گرهدار باشد .
دبيقى : پارچهاى است از نوع حرير نازك كه در مصر مىبافتهاند ، منسوب به شهر مذكور .
درّاعه : جامهء دراز كه زاهدان و شيوخ مىپوشند .
درد : آنچه كه از شراب تهنشين شود .
دروش : افزار كفش دوزى كه بدان چرم را سوراخ كنند . درفش ، نشتر حجّام ، علم جنگ .
درّه : تازيانه ، دوال ، شلّاق
دريوزه : بىنوايى ، تهىدستى .
دقيق : آرد .
دلال : ناز ، كرشمه ، غمزه .
دمار : بسيار عذاب دادن ، انتقام .
دمامت : زشت .
دواج : بالاپوش ، لحاف .
دهات : زيركان ، هوشمندان .
دير عاقول : ديرى بوده است در 90 ميلى جنوب بغداد كه از بين رفته است و عدهاى از بزرگان بدانجا منسوباند .
ذروه : اوج آسمان ، قلّه .
راح : شادمانى ، شراب .
رصاص : سرب .
رغيف : نان .
رسانه : طمع .
رطل : واحدى است براى وزن مساوى 84 مثقال .
رغيف : نان .
رمّان : انار .
رويّت : فكر ، انديشه .
روز عرفه : روز نهم ذى الحجه .
رهى : غلام و چاكر .
زبر : لوح محفوظ ، كتابها .
زبل : سرگين .
زحير : صدا يا نفسى كه به سبب آزردگى يا خستگى به صورت ناله از سينه برآيد ، ناله .
زطّى : گروهى از هند ، كولىها .
زلّت : لغزش ، خطا .
جوحى ( فارسى ) — صفحة 762
مساهمون: احمد مجاهد
ص٧٦٢