( 125 ) ص 102 من يعف . . . - شهاب الاخبار ، ص 46
( 126 ) ص 102 حسين بن على رضى الله عنه روزى روزه داشته بود . . . اين حكايت در كتابهاى ديگرى چون سير الملوك ص 167 و درّة التاج ، ص 172 نيز آمده است .
( 127 ) ص 103 امام شافعى : « ابو عبد الله محمد بن ادريس شافعى ، معروف به امام شافعى 150 - 204 ه ق ، يكى از ائمه و فقهاى بزرگ چهارگانه در نزد اهل سنت و مؤسس مذهب شافعيه ، متولد غزّه . . . در سن 20 سالگى به مدينه به محضر مالك ابن انس رفت و تا وفات ( 179 ) مالك در آنجا بود . . . عاقبت در 200 ه ق به مصر بازگشت و در فسطاط وفات يافت . از آثار مشهورش الام
( alomm )
، المسند و السنن و از شاگردان معروفش احمد بن حنبل را مىتوان نام برد . » ( دايرة المعارف فارسى )
( 128 ) ص 103 حكما گفتهاند پيوستگى و صحبت ميان مردم . . . « حكما گويند كه دوستى ميان ابرار و مصلحان زود استحكام پذيرد و دير منقطع گردد ، چون آوندى كه از زر پاك كنند ، دير شكند و زود راست شود ؛ و باز ميان مفسدان و اشرار دير مؤكد گردد و زود فتور به دو راه يابد ، چون آوند سفالين كه زود شكند و هرگز مرمّت نپذيرد . » ( كليله و دمنه ، ص 166 )
( 129 ) ص 104 اذا هبّت رياحك . . . - شرح ديوان منسوب به امير المؤمنين علىّ بن ابى طالب ، ص 749
( 130 ) ص 105 امام اعمش : سليمان بن مهران قارى تابعى ( 61 - 148 ه - 681 - 765 ) ملقّب به اعمش ، اصلش از بلاد رى ، در كوفه رشد كرد و وفات يافت به قرآن و حديث و فرايض آگاهى داشت و 1300 حديث روايت مىكرد . . . - الاعلام / ج 3 ، ص 135
( 131 ) ص 105 قاضى ابو يوسف : « ابو يوسف ، يعقوب بن ابراهيم بن حبيب بن خنيس بن سعد بن بجير انصارى ( 113 - 182 ق / 731 - 789 م ) ، قاضى نامدار و يكى از بنيانگذاران فقه حنفى . نياى بزرگ او سعد بن بجير از قبيله بجليه ، در شمار اصحاب پيامبر ( ص ) و از نخستين كسانى بود كه از مدينه به كوفه مهاجرت كردند . . . برپايهء روايتى از خود ابو يوسف ، پدر وى آنگاه كه او كودكى بيش نبود ، درگذشت و تنگدستى ، مادرش را ناچار ساخت تا او را براى كار به گازرى بسپارد . . . او باوجود گذران سخت زندگى از هر فرصتى براى فراگيرى دانش بهره مىجست . . . ابو يوسف پس از چندى آمد و شد در مجلس محدّثان ، مجذوب حلقهء فقه ابو حنيفه شد و ملازمت او را اختيار كرد . . . مىتوان گفت كه او فقيهى سياستمدار بود كه با تيزهوشى و زبردستى تمام ، از پيچيدگيهاى فقهى براى رهانيدن خود و ديگران از تنگناها بهره مىجست و با نفوذ سياسى كه در دستگاه عباسى داشت ، بهعنوان عاملى حساس در برخى از پيشامدهاى تاريخى ايفاى نقش مىكرد . . . ابو يوسف سرانجام در بغداد درگذشت . . . » دايرة المعارف بزرگ اسلامى / ج 6 ، ص 441 به بعد ، نصيحة الملوك ، ص 170 .