مصرع اول / سراينده / صفحه
ماييم قلندر و قلندر ماييم
/ رودبارى / 2 / 98
مجال از نفسش كى بود چون نيست
/ 1 / 163
مجلس مستان و هواى چمن وفادار
/ 2 / 86
محمّد باب احمد نام احمد خوى احمد جدّ
/ 1 / 114
مرا از آنچه كه پيشت قبول يا نه قبول
/ 1 / 121
مرا اگر تو ندانى عطاردم داند
/ 1 / 56
مرا بدرگه دولتپناه سرور عهد
/ ابن يمين / 1 / 307
مرا چون از دوگانه سفره خاليست
/ 1 / 115
مراد خسرو از شيرين كنارى بود و آغوشى
/ 1 / 208
مرا سربلندى ز سوداى اوست
/ 1 / 207
مرا لقمهء نان كه درخور بود
/ 2 / 203
مرا وصال تو همچون كمان كشيد در خود
/ 1 / 208
مرا هر زخم شمشيرت نشان دولتى باشد
/ 1 / 208
مردمان با يكدگر دائم نزاعى مىكنند
/ ابن يمين / 1 / 305
مردم ديده به دامن گهر از چشمم يافت
/ 1 / 344
مردم شهرم به مى خوردن ملامت مىكنند
/ 1 / 460
مرغان او هر آنچه از آن آشيان پريد
/ 2 / 281
مر مرا باور نمىآيد ز روى اعتقاد
/ سنايى / 2 / 154
مر مرا داد خواجه دستارى
/ 2 / 105
مسكين حريص در همه عالم همى دود
/ 2 / 114
مشك از سر زلف تو گرفتم بىشك
/ 1 / 357
مشك ختنى به گرد مويت نرسد
/ 2 / 270
مشنو سرگذشت عيّارى
/ 1 / 320
مصطفى و اهل بيت پاك او بىهيچ شك
/ 1 / 331
معرفت قديم را بعد حجاب كى شود
/ 2 / 18
معشوق جمال مىنمايد شب و روز
/ ابو على سينا / 2 / 109
مقلوب مرادف خضمگو
/ 2 / 59