مصرع اول / سراينده / صفحه
گرت صد گنج هست آن يك درم نيست
/ 1 / 344
گر تو از دوستان شكيبايى
/ 2 / 80
گرت هواى بزرگيست خرد باش اوّل
/ 2 / 309
گر چون سر زلف خويش سركش باشى
/ 2 / 194
گرچه اميد وصل تو دورست از خرد
/ كمال الدين اسماعيل / 1 / 181
گرچه يادم نكنى هيچ فراموش نئى
/ 1 / 495
گردى كه سم سمندت أفشاند
/ 2 / 205
گر رفت زلّتى ز سر لطف درگذر
/ 1 / 127
گرفتار سگان گشتن به نخجير
/ 2 / 240
گر كسى از روزگار اكنون شكايت مىكند
/ ابن يمين / 1 / 309
گر معترفى بزيست قوّى نيكى
/ 2 / 71
گرو كنيد به مى خرقه هزاران بيش
/ 1 / 205
گروهى جوانان نوخاسته
/ ابن يمين / 1 / 311
گشتست طبيعت گروهى
/ ابن يمين / 1 / 314
گفت با من دوستى دوش اى پسر
/ 1 / 424
گفتم مگر خيال تو از دل برون شود
/ 2 / 191
گفتم همه ملك حسن سرمايهء تست
/ افضل الدين كاشى / 2 / 165
گفتى به غمم بنشين يا از سر جان برخيز
/ سلمان / 1 / 347
گل را ديدم قباى سبز اندر بر
/ 2 / 305
گل ساخت ز شكل غنچه پيكانى چند
/ 2 / 138
گل صد برگ چگونه دمد از خاك سياه
/ 2 / 112
گلها كه من از باغ وصالت چيدم
/ 2 / 300
گو تير بلا بار كه من سهم ندارم
/ 1 / 206
گوزن جوان را بيكفند شير
/ نظامى / 1 / 520
گوييا باد بهار از دور مىآيد كه سرو
/ 1 / 502
گه شانه زبان در خم گيسوت كشد
/ كمال الدين اسماعيلى / 1 / 55
گيرم كه به عمر أجل دهد تأخيرم
/ مجد الدين همگر / 2 / 169