مصرع اول / سراينده / صفحه
صبا به بوى تو چندان دويده بود كه دوش
/ 1 / 198
صبا كه غاليه سايى گرفت در گلزار
/ 1 / 197
صبح سعادت از افق غيب بردميد
/ كرسوى / 1 / 170
صبح صادق چو در جهان بدميد
/ ظهير / 1 / 431
صبرى كنم تا ستم او چه مىكند
/ 1 / 197
صد دلق بسوزد چو ميم شعله برآرد
/ 1 / 197
صدر ره از دست غمت جان به عدم خواست شدن
/ 1 / 197
صفت صورت روى تو تحسين مىكردم
/ 1 / 198
صورت جان نتوان ديد چو عكس اندازد
/ 2 / 202
صورت نمىبندد كه من بازآيم از غمخوارى
/ 1 / 197
صيد او گشتم و گفتم كه به زلفم كن بند
/ 1 / 197
ضايع نشد آب مژهام عاقبة الامر
/ 1 / 198
ضبط در كار دل شيفته كى يابد راه
/ 1 / 198
ضدّند آب و آتش ليكن رخ و لبت را
/ 1 / 198
ضرورتست چو نى ناله كردنم شب و روز
/ 1 / 199
ضعيف گشتهام از درد دورى تو چنان
/ 1 / 198
ضعيفى من بىتاب بين كه يك سر موى
/ 1 / 198
ضيافت مىكند هردم به شيرينى لبت جانرا
/ 1 / 198
طاعت آن نيست كه بر خاك نهى پيشانى
/ 1 / 370
طاقت سر بريدنم باشد
/ 1 / 199
طاقت ندارد آن ميان از وى چه آميزى كمر
/ 1 / 199
طبع دريا مثال من چو به شعر
/ 2 / 191
طبيبى در يكى نكته نهفته
/ 1 / 106
طرف نقاب از عذار بازگشا يك نظر
/ 1 / 199
طرفه مىدادند ياران صبر من بر داغ و درد
/ 1 / 200
طرهّ شب بر شكست برفكن از رخ نقاب
/ 1 / 199