گفتى سر زلف ماست جاى دل تو * جاى همه دلهاست چه جاى دل ماست
* * *
اگر روزى به عقل استى و دانش * چرا هر دام و دد روزى خورستى
وگر رفعت به استحقاق بودى * چگونه دود از آتش برترستى « 1 »
* * *
* 294 شكوت إلى وكيلى سوء حفظى * فأوصانى إلى ترك المعاصى
فإنّ العلم نور من إله * و نور اللّه لا يعطى لعاص
شبهة
يد بخمسمائة من عسجد فديت * ما بالها قطعت فى ربع دينار « 2 »
جواب
صيانة النّفس أغلاها فأرخصها * صيانة المال فانظر حكمة البارى
لركن الدّين أبهرى
آمد نگار ترك من از رخ نقاب انداخته * سرمست و كژ كرده كله وز طره تاب انداخته
چشمش به كين بيدلان اندر كمان آورده تير * زلفش به قصد عاشقان اسپر بر آب انداخته
قلت لمحبوبى و قد مرّ بى * محبوبة كالقمر السّارى
هذا الّذى يأخذ لى طرفه * من طرفك الفتّان بالثّأر
لهيب الخدّ حين بدى لعينى * هوى قلبى عليه كالفراش
فأحرقه فأصبح فيه خالا * و ها أثر الدّخان على الحواشى
هامش
( 1 ) اين مصرع در حاشيه سمت چپ نوشته شده است .
( 2 ) شعر از ابو العلاء المعرى است .