و معانى و بيان و بديع و ديگر علوم ادبى فارسى و عربى مطالعات و تحصيلات كافى داشت و در اكثر اين علوم حواشى و تعليقاتى دارد كه ضمن تأليفات ذكر نشده است ؛ از هر درى كه سخن گفته مىشد ، چون دريا موج مىزد و بحر ذخارى بود .
مملو از درر و گوهرهاى گرانبهاى علوم و معارف متنوعه و با وجود مراتب فضل و كمال بسيار متواضع و فروتن و مؤدب بود . حتى با اولاد و زيردستان خود نيز با نهايت ادب رفتار مىكرد و ميل آنان را بر ميل و ارادهء خويش ترجيح مىداد ؛ به دانشمندان و ارباب فضيلت احترام فراوان مىكرد و داراى سعهءصدر و حضور ذهن و طبعى كريم و دستودلباز و عاشق محبت و تقوا و دانش بود ؛ هرجا صحبت علمى مىشد همه چيز را فراموش مىكرد ، در برابر شدائد و ناملايمات از صابرين و در مقابل نعمت از شاكرين بود . در مدت عمرش هيچگاه از وضع و قسمت و تقدير شكايتى از وى شنيده نشد و درست مصداق اين كلام حكيم دانشمند جليل القدر مولانا سبزوارى بود :
و بهجة بما قضى اللّه رضا * و ذو الرضا بما قضى ما اعترضا
عن عارف عمر سبعين سنه * ان لم يقل راسا لاشيا كائنه
يا ليت لم تقع و لا لما ارتفع * مما هو المرغوب ليته وقع
يادداشتى از روضاتى
در اينجا بىمناسبت نيست از مقالهء شيوائى كه دانشمند محترم و فاضل ارجمند جناب آقاى سيد محمّد على روضاتى ( دامت افاضاته ) در روزنامه « چهل ستون » اصفهان به مناسبت وفات آن مرحوم درج فرمودهاند ضمن سپاسگزارى از اين عاطفه عالى ايشان جملاتى را عينا نقل كنم :
اوائل سال 1328 ش بود كه آگهى انتشار جلد اوّل و دوّم كتابى نفيس به نام « ريحانة الادب در شرح حال معروفين به كنيه و لقب و نسب » در شماره 9 - 8 سال پنجم مجله يادگار با تعريف و توصيفى بليغ از مؤلف بزرگوار آن مشاهده شد .