مىگذراند ، تا اينكه در اوائل زمستان 1339 ش مريض شد . مرض ايشان شدت گرفت و در بيمارستان هشترودى تهران بسترى گرديد ، در روز سهشنبه 13 / بهمن / 1339 ش مطابق با 15 / رجب / 1380 ق در بيمارستان مذكور بدرود حيات گفت .
جنازهاش به قم حمل شد . آيتاللّه بروجردى بر ايشان نماز گذارد ( و گويا اين آخرين نماز ميتى بود كه بروجردى خوانده بود ) و در قبرستان وادى السلام - در مقبرهء خانوادگى مرحوم حاج على رضا احمدنژاد رامسرى - به خاك سپرده شد .
شيخ محمّد تقى نحوى كه اكثر اوقات خدمت آن مرحوم مىرسيد ، از قول يكى از اخيار تهران كه در لحظات آخر حيات آن مرحوم نزدش بوده نقل نمود : چند لحظه قبل از فوت ، ايشان به من فرمود : زير بغلم را بگيريد تا بنشينم . او را نشانديم ، متوجه شديم آن مرحوم پاها را جمع كرد و مؤدب نشسته به يك نقطه معينى نگاه مىكند ، و لبان را تكان مىدهد . گويا با كسى صحبت مىكند ، سپس پا را دراز نموده و خوابيد ، و به رحمت ايزدى پيوست . در همين حال بوى عطرى بسيار عالى به مشاممان رسيد .
وى داراى دو پسر شد : يكى به نام آقا محمّد ( داراى ليسانس ادبيات عرب ) و ديگرى آقا حسن ، كه هر دوى آنها دبير آموزش و پرورش و ساكن تهران مىباشند .
- منبع
1 - بزرگان رامسر 104 .
ميرزا على اكبر اهرى ( 1270 - 1355 ق )
ميرزا على اكبر فرزند شيخ ملا عبد اللّه اهرى ، از فقها و علماى برجسته تبريز بود .
در سال 1270 ق در اهر ديده به جهان گشود .
در حوزه تبريز
پس از آموختن مقدمات به تبريز مهاجرت كرد ، و پس از طى دورهء سطح ،