حيدر تهرانى « معجزه » ( - 1418 ق )
مقالهء زير به قلم آقاى محسن احمدى در روزنامهء « جمهورى اسلامى » مورخ 26 / فروردين / 1377 ش چاپ شده كه ما به عينه نقل نموديم :
اشاره
« زمستان 1376 ش در آخرين روزهاى نفس چاق كردنش در هنگامى كه بهار بوى آمدنش را در كوچه باغهاى شهر رها كرده بود ، حيدر آقا معجزه تهرانى - شاعر ، عارف و نغمهسراى آستان اهل بيت عليهم السّلام غريبانه شعر بلند مرگ را سرود و ما را سوگوار و حيرت نصيب رفتنى اينچنين به آرامش و آرامى نمود . پيكر مطهرش را بنا به توصيه او در جمكران قم به دست خاك نهادند تا آمدن موعود را همچنان چشم انتظار بماند . اما اين گفتوشنود و ديدار صميمانه درست چند هفته قبل از دل بريدنش از خاك - كه او سالها دلبريده خاك بود و درويش آستان و بنده و بندى او و درست از همين رو بندگان را برنمىتافت - فراهم آمد و گواينكه تقدير آنگونه فراهم آمده بود تا حيدر آقا در زمان حياتش همچنان گرم غربت خويش باشد و ما با صد افسوس و دريغ از هجرت غريبانهاش به منظور پاسداشت و ارج گذاشت تلاش صادقانه اين شاعر درويش و ارجمندانى كه در غربت خويش آسمان را مبهوت بزرگوارى و بلندهمتيشان ساختهاند اين گزارش را از نظر مىگذرانيم » .
از خود به خود مىكنم اين نغمهسرايى * چون بين من و نغمهسرا نيست جدايى
زمستان خواهش سرد خويش را بر نگاههاى گرمازده مردمان شهر خيره ساخته است و از بوى دروغ و دود آسمان پيراهن تيرهابرها را به قامت آراسته است . در دفتر شعرهاى رسيده از شاعران گمنام و پرنام ششدانگ حواسم را به خود مشغول ساخته است ، كشفى تازه و حادثهاى به ناگهان در شعرى شايد و يا همان انبوه